tag:blogger.com,1999:blog-47894382770036323222011-12-06T04:25:18.997+02:00ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.comBlogger401100tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-69034966953854301272009-01-17T14:40:00.004+02:002009-01-17T14:47:56.422+02:00<div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Ζαλίζομαι και μου είναι δύσκολο να περπατήσω. Είμαι γεμάτος πληγές και πονάω σε ολόκληρο το σώμα μου... Τη στιγμή που οι βόμβες έπεσαν στην παιδική χαρά, μπόρεσα μόνο να ακούσω τις κραυγές των φίλων μου. Τώρα βλέπω τα σώματα τους στο έδαφος ακριβώς μπροστά στα μάτια μου. Ξεσκισμένα και άψυχα σώματα. Τους φωνάζω αλλά δεν απαντούν... Τους αγγίζω αλλά δεν κινούνται... Τους ταρακουνώ αλλά δε σαλεύουν... Φοβάμαι! Τρέχω στους δρόμους ψάχνοντας την αδελφή μου. Τη βρίσκω ανάμεσα στα χαλάσματα. Το όμορφο πρόσωπό της με τρομοκρατεί. Είναι χαραγμένο, ματωμένο και θαμμένο σχεδόν στη σκόνη. Πού είναι το χέρι της; Εκείνο που κρατούσε το δικό μου; Γιατί τα μάτια της με κοιτάνε παγωμένα αλλά τα βλέφαρά της μένουν ακίνητα; Γιατί δε φωνάζει το όνομά μου; Γιατί δε μου μιλάει; Γιατί δε χαμογελά; Γιατί δεν αναπνέει;;;Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Το μόνο που θέλω είναι να πάω σπίτι. Στο σπίτι! Στη μαμά μου! Που είσαι μαμά; Γιατί δεν είσαι εδώ μαζί μου; Πονάω! Τα χέρια μου, τα πόδια μου... Το πρόσωπό μου είναι γεμάτο αίματα. Τα ρούχα μου σκισμένα και βρώμικα. Κρυώνω... Δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι ολομόναχος. Φοβισμένος και πεινασμένος. Δεν μπορώ να παίζω πια. Το σχολείο μου χάθηκε. Η παιδική χαρά είναι ένα μάτσο ερείπια. Δεν υπάρχει πια η αδελφή μου να με φροντίσει αν πέσω. Οι φίλοι μου έχουν κι αυτοί χαθεί. ΔΕ ΘΕΛΩ να παίξω τώρα πια. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είμαι απλά ένα μικρό αγοράκι. Απλά ένα παιδί. Τρέχω προς το σπίτι. Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται εκεί αλλά όλοι τους με κοιτούν με δάκρυα στα μάτια. Γιατί δε γελάνε; Νόμιζα ότι το σπίτι μου βρισκόταν ακριβώς εδώ... Που πήγε...; Μήπως έπαθε ό, τι και το σχολείο μου; Χάθηκε! Το κρεβάτι μου καταστράφηκε και τώρα πια δεν έχω ούτε ένα μαξιλάρι. Δεν έχω κουβέρτα. Δεν μπορώ να βρω το μοναδικό παιχνίδι που είχα... Τα χρωματιστά μολύβια δεν είναι εδώ. Δεν μπορώ να ζωγραφίσω πια! Πονάω. Κρυώνω και πεινάω. Πονάνε τα πόδια και τα χέρια μου. Το πρόσωπό μου είναι πληγιασμένο. Που είσαι μαμά; Οι άνθρωποι εδώ μου λένε ότι χάθηκε. Οι βόμβες, λένε, την πήραν μακριά μου. Ήρθαν, μου είπαν, από τον ουρανό. Εγώ νόμιζα πως μόνο ο Θεός ζει εκεί... Αυτός τις έστειλε για να κλέψουν τη μαμά μου; Γιατί; Νόμιζα πως ο Θεός αγαπάει και μένα. Γιατί να μου την πάρει; Ποιος θα με κρατήσει τώρα αγκαλιά; Ποιος θα ξεπλύνει το πρόσωπό μου; Ποιος θα με ταΐσει; Ποιος θα με αγαπάει; Μαμά!!! Μαμά!!! Που είσαι; Σε φωνάζω κλαίγοντας! Φοβάμαι! Σε χρειάζομαι! Σε θέλω! Πονάω!Την ακούω μα δεν μπορώ να την βρω. Μπορεί να την έκλεψαν οι βόμβες αλλά η φωνή της είναι ακόμη εδώ... Μακάρι να με έπαιρναν κι εμένα. Θέλω να είμαι μαζί της. Είναι η μοναδική μαμά που έχω. Με αγαπάει και την αγαπάω. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είμαι ένα μικρό αγόρι. Χωρίς σχολείο και βιβλία. Χωρίς παιδική χαρά. Τα βλέφαρα της αδελφής μου έμειναν ασάλευτα γιατί κάποιος της έκλεψε το βλέμμα. Είμαι απλά ένα παιδί από τη Γάζα... Το σπίτι μου χάθηκε όπως και η μαμά μου. Οι άνθρωποι γύρω μου, με κοιτάνε και κλαίνε. Κοιτάζω τον ουρανό, κλαίγοντας. Ρωτάω το Θεό: ΓΙΑΤΙ; Δώσε μου πίσω τη μαμά μου! Κανείς δε μου απαντάει. Είμαι ολομόναχος. Πονάω και κρυώνω. Πεινάω! Είμαι απλά ένα παιδί από τη Γάζα... Θέλω πίσω τη μαμά μου και εκείνο το μοναδικό παιχνίδι...</span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Khaled Fayyad</span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Πηγή: </span><span style="color:#ff0000;">enfo.gr</span></div></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Καλή Χρονιά...</span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Εκεί που οι λέξεις χάνουν το νόημα τους...</span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">Ντρέπομαι...</span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-6903496695385430127?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-27233386415684155472008-12-19T18:25:00.004+02:002008-12-19T18:39:13.364+02:00<div align="justify"><span style="color:#00cccc;">Κάποιος, κάποτε μου είπε ότι ήθελε να μοιραστεί την σκέψη μου... Αλλά τότε δεν το έκανα. Αρνήθηκα πεισματικά για πολλά βράδια, για πολλές συνεχόμενες μέρες... Αργότερα ήρθε κι άλλο άτομο που μου ζήτησε το ίδιο... Ούτε τότε όμως το έκανα... Δεν το έκανα...Ίσως τώρα να μην έχει σημασία, γιατί υπάρχει ο χρόνος... </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#00cccc;">Αλλά τώρα το κάνω...Τώρα το έχω κάνει ήδη...</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#00cccc;">Μια ιστορία μονάχα να του πω κι ίσως καταλάβει...Ίσως καταλάβει...Ίσως...</span></div><br /><span style="color:#00cccc;"><div align="justify"><br />Υπάρχει ένα αστέρι κρυμμένο κάπου, σε μια γωνιά του διαστήματος. Σε μια κοσμογωνιά που ανθρώπου φαντασία δεν φτάνει για να περιγράψει. Είναι ένα διαφορετικό αστέρι· μπορεί να το δει μόνο ένα άτομο κάθε βράδυ. Μόνο ένα ζευγάρι μάτια από τα δισεκατομμύρια του πλανήτη μας. Βρίσκεται στο πιο όμορφο και ταυτόχρονα πιο άσχημο μέρος του σύμπαντος, στο πιο λυπημένο σκηνικό και ταυτόχρονα στο πιο χαρούμενο. Βρίσκεται μακριά και ξέχωρα από κάθε άλλο αστρικό σώμα, από κάθε άστρο και πλανήτη. Σκεπασμένο από την σκόνη του διαστήματος και το απαλό μαύρο πέπλο που υπερισχύει σε κάθε εκατοστό του σύμπαντος… Μου είχε μιλήσει κάποιος για αυτό το αστέρι. Μια ιστορία που θυμάμαι από παιδί, από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής μου. Λένε πώς όποιος το δει είναι τυχερός και ευλογημένος και πως σου επιτρέπει να κάνεις μια ευχή λίγο πριν τελειώσει αυτή η νύχτα. Μου είχε μιλήσει επίσης για την μέρα που αυτό το αστέρι θα έχανε τη θέση του στο θρόνο του σύμπαντος και πως το τελευταίο άτομο που θα το δει, θα έχει να κάνει επίσης μια ευχή μα με μια ιδιαιτερότητα. Ίσως αυτή η ευχή να του καταστρέψει ή να του βελτιώσει την ζωή. Είναι μια στιγμή ρίσκου, μια επιλογή που πρέπει να πάρει το συγκεκριμένο άτομο λίγο πριν τελειώσει αυτή η τελευταία νύχτα.<br />Την αποψινή νύχτα, είναι ένα ξεχωριστό αστέρι, που ζει τις τελευταίες του στιγμές. Σε λίγα λεπτά θα νιώσει κάθε άτομο της ύλης του να κινείται έντονα σε ξέφρενους ρυθμούς και να ανεβαίνει η θερμοκρασία του επικίνδυνα. Από την σχετική αδράνεια στην πλήρη κινητικότητα. Για μια τελευταία φορά, μια τελευταία βραδιά, λίγες τελευταίες στιγμές και τελευταία ανάσα. Μια ύστατη νύχτα… Ξαφνικά το αστέρι εκρήγνυται και δημιουργεί μια λάμψη αλλιώτικη. Είμαι ο τυχερός σήμερα, γιατί τα δικά μου μάτια βλέπουν αυτό το άστρο. Είμαι άτυχος σήμερα γιατί βλέπω την τελευταία μέρα. Πρώτη και τελευταία θέαση. Στιγμιαία θυμάμαι την ιστορία από τα παιδικά μου χρόνια. Πρέπει να αποφασίσω αν στο τέλος θα αδράξω την ευκαιρία της ευχής ή απλά θα την ενσωματώσω στις αναμνήσεις μου. Έχω λίγο χρόνο μπροστά μου για να πάρω την απόφαση όπως μου είχε διηγηθεί εκείνο το άτομο στην ιστορία του. Βελτίωση ή καταστροφή… Μια ευχή και μια αλλαγή. Το πιο ευτυχισμένο και το πιο λυπημένο σημείο του ουρανού μέσα στο μυαλό μου, πέρα από τα μάτια μου. Αρκετά μακριά μου και τόσο κοντά μου. Έχω ακόμα χρόνο για να πάρω την απόφαση. Μια ολάκερη νύχτα μπροστά μου. Βλέπω μια λάμψη χρυσαφένια, σαν ένα παραμύθι να κατακλύζει εκείνο το σημείο. Μοιάζει σαν να υπάρχει μοναδική νεκρική σιγή ολόγυρα μου και να ακούγεται μόνο το αγαπημένο μου μουσικό κομμάτι. Ένα τοπίο απλό και σύνθετο. Η χρυσαφένια λάμψη στροβιλίζεται γύρω από το αστέρι. Χρυσοστόλιστο και μοιροπαρμένο. Αυτή η λάμψη νιώθω σαν να το αγκαλιάζει και να το σφίγγει σφιχτά, όπως η μάνα το παιδί της το πρωτογέννητο. Το αστέρι χωρίζεται στα δυο. Μοιράζεται στα δυο. Τα κομμάτια αποχωρίζονται το ένα το άλλο με αρκετό πόνο, αρκετή ορμή και δύναμη. Αυτή είναι η εξέλιξη και η φυσική πορεία για κάθε αστέρι σε τούτο το σύμπαν το πεπερασμένο. Γέννηση, ανάπτυξη και θάνατος. Σαν να υπάρχει ένα μικρό διάλειμμα θορύβου ανάμεσα σε δυο βουβές στιγμές… Αυτός ο θόρυβος είναι η ζωή… Το δικό μου αστέρι δεν ξεφεύγει από τον κανόνα. Το ένα κομμάτι πηγαίνει ακόμα παραπέρα από την θέση που είχε, έχοντας την ουρά πίσω που φωτίζει κι είναι σαν να το ακολουθούν μικρά αστέρια για προστασία ή από αγάπη ή από φόβο. Στέκεται ολομόναχο για μια νέα ζωή και ίσως να είναι το ίδιο μαγικό. Το χρώμα του μόνο είναι αλλιώτικο. Θυμάμαι μια άλλη ιστορία που μιλούσε για τον θάνατο των αστεριών. Κάθε αστέρι που πεθαίνει γίνεται σαν μια ασύμμετρη χρυσή σφαίρα, ίσως μερικές φορές πιο λαμπερή κι είναι σαν να κρύβει μέσα του μια ψυχή ανθρώπινη που πέθαινε την ίδια στιγμή με το άστρο. Το δικό μου αστέρι είχε γίνει κι αυτό χρυσό. Γύρω του μικρά κομμάτια συμπιεσμένης αστρικής σκόνης, σαν αγγελάκια μου έμοιαζαν να το περιφρουρούν τις πρώτες ώρες της μοναξιάς ή ίσως να ήταν οι σκέψεις των ανθρώπων που έχασαν τον δικό τους άνθρωπο η ψυχή του οποίου είναι εκεί μέσα. Φαίνεται τόσο ήρεμο μα και τόσο ανήσυχο και ταραγμένο. Φαίνεται τόσο χαρούμενο για το καινούριο του χρώμα μα και τόσο λυπημένο για ό,τι ήταν. Ό,τι κι αν ήταν. Φαίνεται τόσο όμορφο μα και τόσο κακόγουστο με αυτό το χρυσοκέντητο νυφικό που του έραψε η μοίρα. Απροσδιόριστες σκέψεις ξεπηδούν από το κέντρο του. Βρήκε την θέση του και ξεκινά τις πρώτες ανάσες τα πρώτα ταξίδια στην δική του ξεχωριστή τροχιά. Ανακαλύπτει εκ νέου τον κόσμο. Κι είναι αισιόδοξο… Αναπνέει και θαρρώ πως είναι πιο δυνατό…<br />Το άλλο κομμάτι έμελλε να γίνει πεφταστέρι, κι αρχίζει παράλληλα την καθοδική του πορεία. Δεν έχει ιδιαίτερο χρώμα, μοιάζει σαν όλη την περασμένη ομορφιά του να την χρωστά στο άλλο μισό, το έτερον ήμισυ. Σκέφτεται όλες τις στιγμές και τα ταξίδια μαζί του καθώς οδηγείται στο άγνωστο. Ίσως πέσει σε ένα πλανήτη άγνωστο δημιουργώντας ένα μικρό κρατήρα και να γίνει έτσι μέρος κάποιας άλλης ξένης οντότητας , ίσως πάλι να συγκρουστεί με ένα άλλο κομήτη ή αστεροειδή και να κατατμηθεί ακόμα πιο πολύ. Ίσως πάλι να αγγίξει την ατμόσφαιρα της γης, όπως πολλά άλλα αστρικά σώματα, και να γίνει σκόνη που θα αγγίξει το έδαφος και τα πρόσωπα τον ανθρώπων, ταξιδεύοντας με τον άνεμο. Ένα ταξίδι αλλιώτικο από αυτά που είχε κάνει, ένα ταξίδι άγνωστο μα παραμένει ακόμα ταξίδι. Με όση δύναμη απομένει παίρνει την απόφαση να κινηθεί προς την γη. Εγώ παραμένω άπραγος στο θέαμα και στην σκέψη μου, σε αυτό το δρόμο του διαστήματος και ανάμεσα σε ιστορίες και εικόνες του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος. Το βλέπω να κατευθύνεται προς τη γη και ξέρω πως είμαι ο μοναδικός που έχω το αποψινό χάρισμα και ευλογία να βλέπω κάτι τέτοιο. Είναι λίγες στιγμές πριν συγκρουστεί στην ατμόσφαιρα και το νιώθω φοβισμένο. Και εγώ έχω να πάρω μια απόφαση σαν αυτή που πήραν ξέχωρα τα δυο κομμάτια του άστρου. Μια απόφαση που με φοβίζει. Να κάνω μια ευχή ή να την αφήσω να περάσω όπως καθετί στην ζωή μου. Μια βελτίωση ή μια ακόμα καταστροφή. Έχω ακόμα λίγο χρόνο… Έχω ακόμα μια νύχτα…<br />Θυμάμαι πως ο αφηγητής τούτης της ιστορίας μου είχε πει ότι θα καταλάβαινα το κρυφό της μήνυμα σε ανύποπτο χρόνο, και πως τότε αυτή έχει εφαρμογή σε κάθε τι που σχετιζόμαστε στην ζωή. Μια σχέση που μπορεί να είναι φιλική, ερωτική ή κάθε άλλου τύπου. Σαν μια αλληγορία, σαν μια παραβολή που έχει ξεχωριστό νόημα για κάθε άνθρωπο. Επίσης μου είπε πως αυτή η ιστορία δεν έχει τέλος… Εμείς έχουμε την ευθύνη και την απόφαση για το αν θα κάνουμε την ευχή ή όχι… Αν θα πάρουμε αυτό το ρίσκο… Αν θα είμαστε το αστέρι που πέφτει ή αυτό που μένει στο διάστημα. Και τα δυο έχουν ξεχωριστή τύχη και μοίρα. Από ένα γίναν δύο , ωστόσο το καθένα νοιάζεται για το άλλο ακόμα και είναι αρκετά μακριά. Έχουν κάτι που τους ενώνει. Μια σκέψη και μια ανάμνηση. Ένα παρελθόν που είναι κοινό. Το ένα παρακολουθεί την πορεία του άλλου. Παλιότερα, το ταξίδι ήταν κι αυτό κοινό μα ακόμα και τώρα το ταξίδι υπάρχει κάπου ανάμεσα στις θύμισες. Αρκεί να κλείσεις τα μάτια και θα το ονειρευτείς… Αρκεί να επικεντρωθείς σε μια στιγμή σου και να αποφασίσεις…<br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281541478744306658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 305px; CURSOR: hand; HEIGHT: 202px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/SUvN_fsLs-I/AAAAAAAAAKg/DITuVkfXA-s/s320/121362583843647500.jpg" border="0" /></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br /><span style="color:#ffff33;"><span style="font-size:130%;">-(</span><span style="color:#00cccc;">σοφός</span>) </span><br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-2723338641568415547?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-19717927360770663922008-11-18T22:48:00.003+02:002008-11-18T23:16:03.783+02:00Έχω χαράξει στο πλευρό μου<br />Ένα άγριο δράκο που γελάει<br />Κάτω απ’ το πουκάμισό μου<br />Το χτυποκάρδι μου φυλάει<br />Του έχω δώσει τ’ όνομά σου<br />Μια και με πόνεσε πολύ<br />Τον στέλνω μέσα στα όνειρά σου<br />Να μένει ως την ανατολή<br /><br />Να σε παίρνει<br />Να σε φέρνει<br />Να σ’ αφήνει<br />Να σε σβήνει<br /><br />Έχω ένα δράκο στο κορμί μου<br />Τον λεν αγάπη και φωτιά<br />Που παίζει με τη δύναμή μου<br />Όταν με παίρνεις αγκαλιά<br />Έχω ένα τατουάζ κι εσένα<br />Να με χαράζεις να πονώ<br />Τώρα δε φεύγεις από μένα<br />Γιατί έχω ένα δράκο εγώ<br /><br />Να σε παίρνει<br />Να σε φέρνει<br />Να σ’ αφήνει<br />Να σε σβήνει<br />Να σε παίρνει<br />Να σε φέρνει<br />Να σ’ αφήνει<br />Να σε σβήνει<br /><br />Έχω ένα τατουάζ κρυμμένο<br />Έχω ένα σύμβολο ακριβό<br />Ένα παράθυρο ανοιγμένο<br />Να με παίρνει τ’ όνειρο<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/SSMwUZTDijI/AAAAAAAAAKY/JVohEnvQCDQ/s1600-h/dragonLady_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 232px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/SSMwUZTDijI/AAAAAAAAAKY/JVohEnvQCDQ/s320/dragonLady_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270109115899939378" border="0" /></a><br /><br />Στιχουργός: Χάρις Αλεξίου<br /><br /><br /><div style="text-align: right;">geo12<br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-1971792736077066392?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-9620620908578431932008-10-03T00:37:00.003+03:002008-10-03T00:44:25.405+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;">Θυμάμαι…<br />Που δεν μπορούσες να διακρίνεις ποιο είναι το τέλος και ποια η αρχή.<br />Μα κι έτσι μερικές φορές τα κατάφερνες και μας μπέρδευες όλους.<br />Θυμάμαι…<br />Πως ο τελευταίος χρόνος για σένα ήταν σαν να πέρασαν πάνω σου 2 χρονιές.<br />Μα μόνος σου κι αυτό το ξεπέρασες.<br />Θυμάμαι…<br />Που μου έλεγες τι νόημα έχει αν μπορείς να πετάξεις αν έχεις ξεχάσει ακόμα και να περπατάς.<br />Μα μόνο σου σε ουρανό δικό σου περπατούσες.<br />Θυμάμαι…<br />Ότι και πέρυσι κάπως έτσι ξεκίνησε, και σε βλέπω φοβισμένο.<br />Μα ξανά πρέπει να το αντέξεις, γιατί έτσι είναι.<br />Θυμάμαι…<br />Πως μερικές φορές πρέπει να ξεχνάς γιατί έτσι μόνο προχωράς και ατενίζεις το μέλλον.<br />Μα κι αυτό λίγες φορές περνά από το μυαλό σου.<br />Θυμάμαι…<br />Όσα όμορφα και άσχημα βρήκες στο διάβα σου.<br />Μα αλλιώτικος πολύ δεν μοιάζεις.<br />Θυμάμαι…<br />Πως κάποια στιγμή ξεθώριαζες και είχα ανησυχήσει.<br />Μα μερικές φορές ακόμα το νιώθω.<br />Θυμάμαι..</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;">Θυμάμαι…<br />Πως σου είχε πει ότι μόνο αυτό μένει στο τέλος...<br />Μα εσύ πάντα μπέρδευες την αρχή με το τέλος… </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;"><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#ffff33;">-</span><span style="font-size:85%;">(σοφός)</span></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#00cccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#00cccc;"></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252675193626471410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px; TEXT-ALIGN: center" height="179" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/SOVAQjycq_I/AAAAAAAAAKQ/Kg1i6wWwNdI/s320/121990660754606200.jpg" width="279" border="0" /><br /><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;color:#00cccc;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-962062090857843193?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-20199625890511426492008-08-15T03:06:00.003+03:002008-08-15T03:26:09.831+03:00Παει καιρός που η ''κόκκινη πλατεία'' βυθίζεται στην μοναξιά..<br />Κι αυτά τα χιόνια,που τόσο αναπάντεχα την πνίξαν,δεν λεν να λιώσουν με τίποτα...<br />Ας είναι....<br />Σαν πεισματάρικο σκυλί ξεβολέυομαι και τραβιέμαι κατα κεί...<br />Να της κάνω παρέα..<br />Όπως εκείνο το κατάλευκο βράδυ της φωτογραφίας...<br />Τότε έκανε κρύο...Τώρα κοντεύει τους σαράντα ο υδράργυρος...<br />Και τι άλλαξε...;<br />Μόνάχα ο καιρός...κι ο χρόνος τραβήχτηκε μπροστά....<br />ϊδια μοναξιά...<br />Ίδια ησυχία στην κόκκινη πλατεία...<br /><br />Αν είχε στόμα σίγουρα θα παραπονιόταν...<br />Το ξέρω....<br />Έχει το δικαίωμα...Έχει ακούσει υπομονετικά άπειρες φορές τα δικά μας παράπονα...<br />Και θα τα ξανάκουγε με ζήλο,χίλιες και άλλες τόσες φορές...<br /><br /><br />Γιαυτό και εγώ την επισκεπτομαι απόψε...<br />Με ένα τσιγάρο για παρέα...Με την ελπίδα πως πολύ σύντομα ανήσυχες λέξεις θα αρχίσουν πάλι να μπερδέυονται μεταξύ τους,και να σχηματίζουν επικίνδυνες προτάσεις...<br /><br />Εγώ το έκανα το χρέος μου....<br />Περιμένω ανταπόκριση....<br /><br /><br />geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-2019962589051142649?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-33594241143592038922008-03-06T21:17:00.004+02:002008-03-06T21:39:09.195+02:00Να μαι λοιπον μπροστά στην ίδια οθόνη....<br />Λευκή..Κενή...Όπως το ξερό μου κεφάλι αυτή την στιγμή...<br />Πρόσπαθώ να σκεφτώ για λίγο,για ποιο λόγο σέρνομαι στην ''κόκκινη πλατεία''<br />για ποιο λόγο βρίσκομαι μπρόστά στο πληκτρολόγιο...<br />Μάταια...Καμία ορθολογική σκέψη μπορεί να δικαιολογήσει την σημερινή έκθεση της ψυχής μου...<br />Ισως απλά να ένιωθα την ανάγκη να χαιρετήσω κάποιον..<br />Να πω ή να γράψω μια κουβέντα...<br /><br />Ας είναι...<br />Νιώθω ήδη καλύτερα...<br />Η μικρή κόκκινη πλατεία έκανε πάλι το θαύμα της....<br />Όμορφη δεν είναι....?<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R9BICHNeEdI/AAAAAAAAAG0/4oztffFPy0U/s1600-h/DSC00519.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R9BICHNeEdI/AAAAAAAAAG0/4oztffFPy0U/s320/DSC00519.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174715172981182930" border="0" /></a><br /><br />geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-3359424114359203892?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-502179597044241362008-02-06T12:22:00.000+02:002008-02-06T12:47:31.552+02:00<div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Ξαφν<strong><em>ι</em></strong>κά ακούγεται το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Είσαι εσύ. Απανταώ. Ακούγεσαι αλλόκοτα. Χωρίς καθυστέρηση μου λες πως θέλεις να με δεις για λίγο στην γνωστή πλατεία. Θέλεις να ελαφρώσεις το μυαλό σου από τις σκέψεις που σε συντροφεύουν και απόψε. Δέχομαι. Βρισκόμαστε μέτα από λίγο στην έρημη κόκκινη πλατεία για μεταμεσονύχτια συζήτηση. Αρχίζεις ένα ακαταύπαστο μονόλογο που δεν επιχειρώ να σταμ<strong><em>α</em></strong>τήσω γιατί γνωρίζω ότι λίγες φορές μιλάς και έτσι μένω στο να ακούω σιωπήλα.</span></div><br /><div align="justify"><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Κάτι δεν πρέπει να κάνω σωστά. Κάθε μέρα, ακούω το ξυπνητήρι να με καλεί να ξυπνήσω, στριφογυρίζω να το βρώ μπλεγμένος στα σκεπάσματα που με δυσκολεύουν στο πρώτο αυτό αγώνα. Το κλείνω, στριφογυρίζω και σηκώνομαι. Καθρεπτίζομαι,ντύνομαι,ένα μικρό πρωινό και φεύγω. Κατευθύνο<strong><em>μ</em></strong>αι προς την στάση για το λεωφορείο στριφογυρίζω, χώνομαι ανάμεσα στο κόσμο χωρίς να πω ούτε ένα καλημέρα. Πόσο δύσκολο να πεις ένα απλό,καθημερινό,ανθρώπινο καλημέρα. Αχ! Έρχεται το λεωφορείο, μπαίνω μέσα στριφογυρίζω μήπως βρω ένα μέρος να στοιβάξω αυτό το κουφάρι αλλά τίποτα. Υπομονή μέσα στην κίνηση, μέσα στις πρωινες συζητήσεις που ποτέ δεν είχα όρεξη να κάνω, να κρύβομαι από γνωστούς μήπως και καταφέρω να αποφύγω τα γνωστά τυπικά λόγια του αέρα και το τελευταίο «τα λέμε, μην χαθούμε» που τόσο ανούσιο ηχεί ακόμα και στο διάδρομο του λεωφορείου. Φθάνω στον προορισμό μου,στριφογυρίζω ανάμεσα στο πλήθος, προσπαθώ να ελιχθώ απο τις χαραμάδες που αφήνει το αγαλμετένιος κόσμος μπροστά μου και κατεβαίνω. Αφήνω μια γρήγορη βαθιά ανάσα να βγει από μέσα μου και αρχίζω να επιταχύνω. Επιταχύνω και στριφογυρίζω για να αποφύγω κόσμ<strong><em>ο</em></strong> και για να μην δω πάλι το ανάπηρο γέρο που στέκει ακίνητος κάθε μέρα εκεί και να με κάνει να νιώσω αχάριστος για αυτά που πάντα θεωρώ δεδομένα. Δεδομένο που ακούω,που αισθάνομαι, που αγγίζω,που βλέπω. Στριφογυρίζω αυξάνω τους ρυθμούς μου λες και προσπαθώ να προσπεράσω τους υπόλοιπους,λες και θα κερδίσω κάτι. Συνεχίζω την ημέρα μου. Και βλέπω. Βλέπω τους γύρω μου να εξελίσσονται,να αλλάζουν,να κινούνται μπροστά. Βλέπω και εμένα ακίνητο σαν να προσπαθώ να μην παρασυρθώ από τον άνεμο της αλλάγης που πρέπει και εγώ να αφεθώ κάποια στιγμή. Σαν να είμαι από τα λίγα δέντρα που αρνούνται πεισματικά να υποκύψουν σε αυτό το ρέμα της προσωπικής τούς αλλαγής και ανέλιξης. Και αυτό δεν έιναι σωστό. Βλέπω και νιώθω, και εσύ το ίδιο, το χρόνο να περνά και πως προσπαθώ να τον χαλιναγωγήσω με τα δικά μου γκέμια και να τον ζυγίζω στα μέτρα μου με τα δικά μου σταθμά. Και όμως δεν το κάνω,κι ας είμαι ακόμα νέος. Στριφογυρίζω γύρω από τον εαυτό μου, δειλιάζω. Βλέπω τους φίλους μου να προχωρούν μπροστά και τους χαίρομαι τους θαυμάζω και ας παραλείπω να τους το λέω. Κυνηγούν όνειρα, θέτουν στόχους και τους πραγματοποίουν. Γεύονται το νέκταρ της επιτυχίας που δημιουργούν. Κι εσύ το ίδιο κάνεις. Στριφογυρίζω μέσα μου γιατί ποτέ δεν προσπάθησα να κοιτάξω μέσα μου γιατί δείλιασα να εκφραστώ να πάρω μια μεγάλη απόφαση ξέχωρα απ’όσα οι άλλοι μου υπαγόρευαν για το καλό μου,να δημιουργήσω κάτι ολόδικο μου και να το χαίρομαι μαζί σου. Και έχασα, σου λέω, έχασα και χάνω.Μόνο η βεβαιότητα μένει για το ότι χάνω. Γιατί δυστυχής θα είναι, μου έλεγαν, όποιος δεν ριψοκινδυνεύει...Και στριφογυρίζω σε πράγματα που δεν με γεμιζουν δεν με ικανοποιούν, δεν με γεμίζουν γαμώτο!!!! Κι νιώθω αχάριστος και στριφογυρίζω γιατί δεν εκτίμησα ή δεν προσπάθησα να πω μια λέξη που πάντα κάθεται στην άκρη της γλώσσας μου αλλά μένει εκεί και μετά γεμίζω το μυαλό και τις <strong><em>β</em></strong>ραδινές σκέψεις μου.’Ενα απλό καλημέρα,καλησπέρα,καληνύχτα ή ένα σ’αγαπώ ψιθυριστά,σιγανά,ξέμακρα από τους άλλους για να το ακούσει μόνο αυτή, όποια κι αν ήταν. Και με κάνει να στριφογυρίζω μέσα στο κρεβάτι,να νιώθω ότι το δωμάτιο μικραίνει ότι έχω κάνει το κόσμο μου μικρό και ότι πρέπει να αλλάξει. Να κουλουρίαζομαι και να στριφογυρίζω σαν να θέλω να κρυφτώ από όλα. Να σκέφτομαι ότι είμαι τυχερός και ότι δεν πρέπει να λησμονώ ότι υπάρχουν και χειρότερα, ακόμα και αν αυτή η φράση έχει χάσει την επίδραση της πάνω μου, την παρηγορία της. Και τρέχω κάθε μέρα,και ουσιαστικά τρέχω κάπου στο άγνωστο για να πετύχω κάτι απροσδιόριστο και στριφόγυρίζω σε μια κινούμενη άμμο,που με παίρνει μέσα της,με αγκαλιάζει. Και τρέχω,και τρέχω,και τρέχω.....</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;"></span></div><br /><div align="justify"><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Παύση.....<br /></span></div><br /><div align="justify"><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Πόσο αχάριστος μπορεί να δείχνω! Και πόσο μικρός! Σε ένα κόσμο που σπαράζει και βαλτώνει να σου μιλάω για μένα και για το τίποτα. Ξέρω, και εσύ γνωρίζεις, ότι μας περιμένουν τα χειρότερα σε λίγο, ακόμα κι αν αυτά είναι μερικές στιγμές και πως οι τωρινές καταστάσεις θα φαντάζουν αστείες, παιχνιδάκια. Μα κάπου στην γωνία θα είναι και τα όμορφα που παραμελώ και η ουσία που αναζητώ. Και γελάω,όταν το σκέφτομαι. Και αναπτύσσω διαλόγους μέσα μου που δεν είναι καλό σημάδι, και το γνωρίζω.Μια συνήθεια φυλακόβιων. Σκυθρωπός παραμένω και κάθε βράδυ μου έρχεται να βγω έξω από το δωμάτιο από την ζωή μου που περιορίζομαι και να βγάλω μια αιώνια κραυγή. Δ<strong><em>υ</em></strong>νατά και να στριφογυρίσω και να στριφογυρίσω αληθινά και σε ένα κόσμο όπου θα μπορώ να έχω αυτά που ονειρεύομαι κάθε βράδυ και τα φτιάχνει δάκρυ η αυγή.<em>Γιατί μόνο καθένας από εμάς ξέρει αληθινά πόσο δύσκολο είναι να ονειρεύεσαι</em>. Και φωνάζω σου λέω...Και φωνάζω με την σιωπή,γιατί εσύ με ξέρεις και δεν χρειάζεσαι τα λόγια μου για να με καταλάβεις,σου είμαι αρκετά διάφανος. Και στριφογυρίζω νοερά και γύρω από τον άξονα μου. Γιατί,σου λέω, πως έχω μέσα μου κενό, δεν ξέρω πόσα χρόνια το έχω πάνω μου. Δεν ξέρω πόσα χρόνια με στοιχειώνει. Δεν θυμάμαι πότε έζησα χωρίς αυτό, μα δεν ανακαλώ πότε προσπάθησα να το αποχωριστώ. Γι’αυτο σου λεώ εσένα</span></div><br /><div align="justify"><br /><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Μάθε μου με τα λίγα να χαίρομαι<br />Και με τα καλά να γελώ,να μην ζητάω περαιτέρω.<br />Γιατί έχει άσβεστη δίψα η ανθρώπινη φύση,<br />ακόρεστο συνέχεια μοιάζει αυτό που μέσα μου<br />λέω,συχνά, κενό...<br />Και πες μου την στιγμή πως να την ζήσω,<br />πριν ανάμνηση και πάλι την βαφτίσω...<br /><br />Φαίνεσαι πιο ή<strong><em>ρ</em></strong>εμος,μένεις ακίνητος και μετά έρχεσαι και κάθεσαι δίπλα μου στο παγκάκι.</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;"><br />Δεν ξέρω πόσο διαφορετικός φαντάζω στα μάτια σου.Δεν είσαι μόνος σου.Είναι στο χέρι σου να τα αλλάξεις όλα όσα σε φοβίζουν.Είναι στο χέρι σου η ζωή σου, σφίξε την γροθιά κλείσε την μέσα και βρες κάθε μέρα εκείνη την στιγμή που, λένε ότι υπάρχει, εκείνη την μαγική στιγμή όπου καταρρέει αυτός ο φόβος και το σύμπαν σου ολάκερο,τα δικά σου στεγανά, και γεννιούνται αστερισμοί μέσα σου που σου δίνουν την δύναμη να <strong><em>κ</em></strong>άνεις θαύματα.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#00cccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#00cccc;"></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163814854698596450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 236px; CURSOR: hand; HEIGHT: 172px; TEXT-ALIGN: center" height="208" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R6mOQFQx-GI/AAAAAAAAAGs/hcENdyRIjO0/s320/mandragoras_xrist8.jpg" width="277" border="0" /><br /><div align="justify"><span style="color:#00cccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ffff00;"><span style="color:#00cccc;"><span style="font-size:180%;color:#ffff00;">-</span> (σοφός)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-50217959704424136?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-85861167481177344512008-01-20T02:25:00.000+02:002008-01-20T02:31:09.765+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R5KWAQB_DJI/AAAAAAAAAGk/9gxm2EXODGI/s1600-h/martin-luther-king2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R5KWAQB_DJI/AAAAAAAAAGk/9gxm2EXODGI/s400/martin-luther-king2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5157349454340099218" border="0" /></a><br /> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">.....I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed. We hold these truths to be self-evident that all men are created equal. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">I have a dream that one day out in the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slaveowners will be able to sit down together at the table of brotherhood. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by their character. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">I have a dream today. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">I have a dream that one day down in Alabama, with its vicious racists, with its governor having his lips dripping with the words of interpostion and nullification; that one day right down in Alabama little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">I have a dream today. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">I have a dream that one day every valley shall be engulfed, every hill shall be exalted and every mountain shall be made low, the rough places will be made plains and the crooked places will be made straight and the glory of the Lord shall be revealed and all flesh shall see it together. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">This is our hope. This is the faith that I will go back to the South with. With this faith we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">With this faith we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphomy of brotherhood. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">With this faith we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to climb up for freedom together, knowing that we will be free one day. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">This will be the day when all of God's children will be able to sing with new meaning "My country 'tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing. Land where my father's died, land of the Pilgrim's pride, from every mountainside, let freedom ring!" </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">And if America is to be a great nation, this must become true. So let freedom ring from the hilltops of New Hampshire. Let freedom ring from the mighty mountains of New York. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">Let freedom ring from the heightening Alleghenies of Pennsylvania. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">Let freedom ring from the snow-capped Rockies of Colorado. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">Let freedom ring from the curvacious slopes of California. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">But not only that, let freedom, ring from Stone Mountain of Georgia. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">Let freedom ring from every hill and molehill of Mississippi and every mountainside. </span></strong><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><strong><span style="" lang="EN-GB">When we let freedom ring, when we let it ring from every tenement and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God's children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old spiritual, "Free at last, free at last. </span>Thank God Almighty, we are free at last." </strong></p> <p class="MsoNormal"><o:p> M.L. King</o:p></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><br /><o:p></o:p></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><br /><o:p></o:p></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><br /><o:p></o:p></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><br /><o:p></o:p></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><o:p>geo12<br /></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8586116748117734451?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-87333525108859405372008-01-16T12:55:00.000+02:002008-01-16T13:57:55.764+02:00<span style="color:#66cccc;">When I born, I black<br />When I grow up, I black<br />When I go in Sun, I black<br /><br />When I scared, I black<br />When I sick, I black<br />And when I die, I still black<br />And you white fellow<br />When you born, you pink<br />When you grow up, you white<br />When you go in sun, you red<br />When you cold, you blue<br />When you scared, you yellow<br />When you sick, you green<br />And when you die, you grey<br />And you calling me colored??<br /></span><div><br /><br /><span style="color:#66cccc;">Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από ένα παιδάκι από την Αφρική και βραβεύτηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποήμα της χρονιάς που πέρασε...</span></div><div><br /> </div><div><span style="color:#66cccc;">Down with Racism </span></div><div><span style="color:#66cccc;"></span><br /> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156039996120960082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 282px; CURSOR: hand; HEIGHT: 206px; TEXT-ALIGN: center" height="245" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R43vDwB_DFI/AAAAAAAAAGE/l9KJWPyTWvQ/s400/Racism.gif" width="331" border="0" /> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156041001143307378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 287px; CURSOR: hand; HEIGHT: 159px; TEXT-ALIGN: center" height="181" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R43v-QB_DHI/AAAAAAAAAGU/dUMxKgBi9fQ/s400/racism1.jpg" width="311" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156040769215073378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 289px; CURSOR: hand; HEIGHT: 190px; TEXT-ALIGN: center" height="226" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R43vwwB_DGI/AAAAAAAAAGM/aHNNCSYU4T8/s400/racism-thumb.jpg" width="335" border="0" /><br /><br /><br /><br /><div><span style="color:#66cccc;"></span></div><span style="color:#66cccc;"><span style="font-size:180%;color:#ffff00;"><strong>-</strong></span>(σοφός)</span><br /><br /><br /><br /><div><span style="color:#66cccc;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8733352510885940537?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-84196206338917555112008-01-06T19:02:00.000+02:002008-01-06T20:13:17.907+02:00<span style="color: rgb(255, 153, 102);">Τελικά κάποια Πράγματα είναι τόσο άδικα.. Τόσο, που μερικές φορές με κάνουν να αναρωτιέμαι αν όντως υπάρχουν..</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">Μερικά λεπτά πριν, έγινα αποδέκτης μιας είδησης που αρχικά με έκανε να αμφιβάλω για την ακουστική μου δεινότητα, έπειτα με σόκαρε και τέλος μου χάρισε μια γερή δόση ρίγους.</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Οφθαλμόν αντί οφθαλμού</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);">, λέμε και πιστεύουμε αρκετά χρόνια τώρα αλλά εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πως κατάφερε η 39χρονη αυτή γυναίκα να βγάλει το μάτι του Καρκίνου..<br /><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Οι αμαρτίες των γονιών πέφτουν πάνω στα παιδιά τους, </span><span style="color: rgb(255, 153, 102);">λέμε και πιστεύουμε αρκετά χρόνια τώρα αλλά εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ ποια αμαρτία των γονιών αντιστοιχεί στην ορφάνια των εγγονών τους..<br /><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Όσα περισσότερα δίνεις τόσο περισσότερα παίρνεις,</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);"> λέμε και πιστεύουμε αρκετά χρόνια τώρα αλλά εγώ δεν μπορώ να διανοηθώ τί αρνήθηκε να Του δώσει και της στερεί τη χαρά της απόλαυσης της οικογένειάς της, του άντρα της, της ζωής της..<br /><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Αλίμονο σε εκείνον που πάει, </span><span style="color: rgb(255, 153, 102);">λέμε και πιστεύουμε αρκετά χρόνια τώρα αλλά εγώ δεν μπορώ να πιστέψω πως θα καταφέρει να τους πει ότι η μαμά τους σε λίγο δεν θα βρίσκεται πλέον κάπου ανάμεσά τους..</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">Μου είναι αρκετά, δύσκολο, ειλικρινά να καταλάβω τη θρασύτητα και την ευκολία με την οποία ανά πάσα στιγμή μπορείς να πάρεις εσύ τη θέση κάποιας τραγικής φιγούρας από τις παραπάνω.Νομίζω, όλα είναι τόσο μακριά από εμένα και τα αγαπημένα μου πρόσωπα αλλά μάλλον γελιέμαι.</span><a style="color: rgb(255, 153, 102);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R4EYagB_DEI/AAAAAAAAAF4/Ea0Pk6FE5VM/s1600-h/P3200279.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 338px; height: 253px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R4EYagB_DEI/AAAAAAAAAF4/Ea0Pk6FE5VM/s400/P3200279.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5152426292242484290" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Υπάρχει πάντα κάποιος περισσότερο δύστυχος από εσένα,</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);"> λέμε και πιστεύουμε αρκετά χρόνια τώρα και ίσως είναι από τα ελάχιστα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο που δεν. . . ρει..!<br /><br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">Μακάρι όλα να πάνε καλά..</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">φοιτητής</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8419620633891755511?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-44451285148793207782007-12-21T01:18:00.001+02:002007-12-21T01:27:11.430+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2r5xwB_DDI/AAAAAAAAAFw/swSeNFAAN_w/s1600-h/articleimage1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2r5xwB_DDI/AAAAAAAAAFw/swSeNFAAN_w/s400/articleimage1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146200157326347314" border="0" /></a><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">''Χαλεπωτερον του αμαρτανειν εστιν το απελπιζειν.....''</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-4445128514879320778?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-83883238526614397452007-12-19T17:52:00.000+02:002007-12-19T20:16:01.072+02:00Τι ειναι αυτο που κανει καποιον καλλιτεχνη,σπουδαίο ?<br />Σε ποιο ειδος τεχνης θα μου πεις,και θα εχεις και δικιο...<br />Ας πουμε στην τεχνη της ζωγραφικης....Ζωγραφικη σε καμβα,σε τοιχο,πανω σε ζωα....Οπουδηποτε...<br /><br />Εψαχνα για χρονια να βρω εναν καλλιτεχνη που να προερχεται απο τη γεννια μου<br />και η κλαση και το ταλεντο του να φτανουν εκεινα των κλασσικων του ειδους....<br />Ματαια...Ειχα σχεδον πειστει οτι δεν βγαινουν πλεον τοσο χαρισματικοι ανθρωποι στην εποχη μας...<br /><br />Ωσπου,,,Ωσπου ακουσα για τον Banksy....<br /><br />Ο Banksy ειναι ο μεγαλυτερος και πιο γνωστος ''art terrorist'' σε ολο το κοσμο<br />Αποκαλειται graffiti artist,ενω ευθυνεται για εργα στο Bristol στο Λονδινο στη Νεα Υορκη<br />στα Βρεατανικο Μουσειο,στο Αμερικανικο Μουσειο,στο τειχος της ντροπης στη Παλαιστηνη,Στην περιοχη των zapatistas στο Mexico<br /><br />Γεννημενος στο Bristol το 1974, ο κατα κοσμον Robert Banks, απο τα μεσα της δεκαετιας του 90 αρχισε να καταστρεφει τη μουνταδα των τοιχων με τις ευρυματικες εικονες του...<br /><br />Εντυπωσιακο ειναι το γεγονος οτι κανενας δεν εχει δει ποτε το προσωπο του Banksy<br />(εικαζεται οτι ειναι o Robert Banks αλλα κανενας δεν εχει δει τον Banksy να<br />δημιουργει μπροστα του)<br /><br />Τα θεμετα του καυστικα και ριζοσπαστικα...Οι ιδεες,και ο τροπος με τον οποιο ο Banksy<br />αντικρυζει και αποτυπωνει τον κοσμο,σε παραπεμπουν να σκιαγραφησεις το προφιλ ενος ευφυεστατου καλλιτεχνη...<br />Οσο για την τεχνη του graffiti,αδιαμφισβητητα ο Banksy πηρε το street arting και το ανεβασε σε τελειως αλλο επιπεδο...<br />Αδυναμια του η τεχνικη του stencil(προσχεδιο σε χαρτονι,το ακουμπας στο τοιχο,ψεκαζεις με το σπρευ και ετοιμος...)<br />Ετσι μεσα σε πολυ λιγο χρονο ο Banksy ολοκληρωνει τα εργα του χωρις να δωσει και ιδιαιτερο στοχο<br /><br />Ποντικοι,αστυνομια,τραπεζες,αγαπη,περιβαλλον,ανθρωπινα δικαιωματα,guantanamo,ειναι μερικες απο τις εννοιες<br />που ο Banksy ψεκασε με τα σπρευ του και αλλαξε ριζικα το τροπο που τις αντικρυζουμε<br /><br />Σημαντικοτεροι χωροι και ατομα που στιγματιστηκαν απτο τον χαρισματικο street artist ειναι<br /><br />Το Βρετανικο Μουσειο στο οποιο,αν εχει το θεο του!!,<br />κολλησε πανω σε προιστορικη τοιχογραφια διπλα στα ελαφια και τους sapiens κυνηγους<br />ενα ανθρωπακι να σερνει ενα καροτσι σουπερ μαρκετ!!!Το καλυτερο ειναι οτι οι υπευθυνοι του Μουσειου το αντιληφθηκαν μετα απο αρκετες ημερες<br /><br />Σε τεσσερα μουσεια της Νεας Υορκης<br /><br />''Το τειχος της ντροπης''<br /><br />Βρετανικο Μουσειο<br /><br />Το 2006 αντικατεστησε περιπου 500 αντιτυπα του cd της PAris Hilton σε περιπου 48 cdadika της Αγγλιας με<br />cd που ειχαν την υπογραφη του και τραγουδια μιξαρισμενα απο τον Danger Mouse<br /><br />DisneyLand theme park-California<br /><br />Στην περιοχη Chiapas των zapatistas-Mexico οπου οι ιδιοι οι ιθαγενεις του ζητησαν να κανει stencil πανω στα αρχαια μνημεια τους<br /><br />London Zoo<br /><br />Bristol Zoo<br /><br />και αλλα...<br /><br />Κυριες και κυριοι.....<br />....Ο Banksy<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lBSgB_C7I/AAAAAAAAAEw/Rav27mDiVQM/s1600-h/Ramallah+-+Escapism.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lBSgB_C7I/AAAAAAAAAEw/Rav27mDiVQM/s320/Ramallah+-+Escapism.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145715835339213746" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lBLgB_C6I/AAAAAAAAAEo/DwHvHfUSDKk/s1600-h/Beach+Boys.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lBLgB_C6I/AAAAAAAAAEo/DwHvHfUSDKk/s320/Beach+Boys.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145715715080129442" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lBFgB_C5I/AAAAAAAAAEg/TtITE6VW3j4/s1600-h/balloongirl+wall.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lBFgB_C5I/AAAAAAAAAEg/TtITE6VW3j4/s320/balloongirl+wall.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145715612000914322" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lA-gB_C4I/AAAAAAAAAEY/KGqNUMicrLo/s1600-h/banksy_barely_legal_expo_012.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lA-gB_C4I/AAAAAAAAAEY/KGqNUMicrLo/s320/banksy_barely_legal_expo_012.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145715491741830018" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lA1gB_C3I/AAAAAAAAAEQ/egdZ0-I_SVI/s1600-h/banksy_barely_legal_expo_059.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lA1gB_C3I/AAAAAAAAAEQ/egdZ0-I_SVI/s320/banksy_barely_legal_expo_059.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145715337123007346" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAdAB_C1I/AAAAAAAAAEA/du7DCa_9GY0/s1600-h/banksy_barely_legal_expo_054.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAdAB_C1I/AAAAAAAAAEA/du7DCa_9GY0/s320/banksy_barely_legal_expo_054.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145714916216212306" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAjAB_C2I/AAAAAAAAAEI/qDCaWp9UAxU/s1600-h/banksy_barely_legal_expo_037.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAjAB_C2I/AAAAAAAAAEI/qDCaWp9UAxU/s320/banksy_barely_legal_expo_037.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145715019295427426" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAHAB_CzI/AAAAAAAAADw/fsclqZXb5AI/s1600-h/banksy_barely_legal_expo_034.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAHAB_CzI/AAAAAAAAADw/fsclqZXb5AI/s320/banksy_barely_legal_expo_034.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145714538259090226" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lB0AB_C8I/AAAAAAAAAE4/2pUis2HT_yY/s1600-h/big_teleg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lB0AB_C8I/AAAAAAAAAE4/2pUis2HT_yY/s400/big_teleg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145716410864831426" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAVQB_C0I/AAAAAAAAAD4/kvJxCZKozwI/s1600-h/banksy_barely_legal_expo_048.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lAVQB_C0I/AAAAAAAAAD4/kvJxCZKozwI/s320/banksy_barely_legal_expo_048.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145714783072226114" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lCNwB_C-I/AAAAAAAAAFI/UOOluPVMb0M/s1600-h/trooper.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lCNwB_C-I/AAAAAAAAAFI/UOOluPVMb0M/s400/trooper.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145716853246462946" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lCHAB_C9I/AAAAAAAAAFA/DmP2vBKLLYM/s1600-h/banksy_ice_cream_girl_wall.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R2lCHAB_C9I/AAAAAAAAAFA/DmP2vBKLLYM/s400/banksy_ice_cream_girl_wall.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145716737282345938" border="0" /></a><br /><br /><br />geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8388323852661439745?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-30187520545883177282007-12-12T02:05:00.000+02:002007-12-12T02:08:10.148+02:00θα μοιαζει αραγε με αχαρη ευχητηρια καρτα...?<br /><br />ακομα κι αν ειναι ετσι, θα μπορουσα να τη στειλω στον εαυτο μου....?<br /><br /><br />Θα προτιμουσα να το θυμαμαι σαν μικρο ονειροκουτι...<br />Σαν κι αυτο που κραταν κρυφα με στοργη τα μικρα παιδια<br />και εκεινοι που καποιοι τους λενε τρελους...<br />Και κρυβουν μεσα του ολα τα ονειρατα...<br /><br />Ναι ετσι θελω να το θυμαμαι....<br /><br />Περνω λοιπον βαθεια ανασα<br />και με μιας φυσω ολα οσα εχω αναγκη στο μικρο μου κουτι...<br />Ολες τις ευχες...ολα τα θυμενα...<br /><br />Ευχομαι...<br /><br />Να μη χρειαστει ποτε να με κρατησουν για να σηκωθω...<br /><br />Να καταφερω να τους μοιασω εστω και λιγο....<br /><br />Να αντικρυζω μονο χαμογελα στα αγαπημενα προσωπα τους...<br /><br />Να μην τριτωσει το κακο πανω απτο ριζικο μας....<br /><br />Να χαρω το μεγαλωμα του σπορου της οικογενειας....<br /><br />Να καταφερω να της δωσω πισω εστω και τα μισα απο αυτα που τοσο απλοχερα μου χαρισε....<br /><br />Να με αξιωσει ο θεος να τη κρατησω κοντα μου,παντα ευτυχισμενη...την Χαρα της ψυχης μου...<br /><br />Να χαρω και να κλαψω στο πλαι σας αδερφια...<br /><br />Να χαρειτε και να κλαψετε στο πλαι μου αδερφια....<br /><br />Να μην αδικησω ποτε κανενα...<br /><br />Να μην ανεχτω να σκυψω ποτε το κεφαλι ρε....<br /><br /><br /><br />Κλεινω αργα το κουτι....<br />Το κοιταζω για τελευταια φορα...<br />Το πεταω μακρυα....Mε ολη μου τη δυναμη....<br /><br />Τα αφηνω να κανει το ταξιδι του...<br /><br />Ξερω πως θα γυρισει να με βρει καποτε....<br /><br />Ευχομαι, τελικα ,να χω μοναχα τα αρχιδια να τ' ανοιξω...<br /><br />αντε και χρονια μου πολλα....<br /><br />geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-3018752054588317728?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-72464402776062026262007-12-09T13:06:00.001+02:002007-12-09T13:28:04.823+02:00Λιακαδα...Οχι για πολυ ομως...<br />Δεν προλαβαινεις να κοιταξεις και αρχιζει αναθεματισμενη βροχη....<br /><br />Σαν κι αυτη που καιρο τωρα λιμνιαζει τα μεσα μου...<br />Αργα νωχελικα οι ψιχαλες,τοσο μικρες κι ομως τοσο δυνατες,σβηνουν με μιας<br />καθε ορεξη για παραπανω...<br /><br />Προσπαθω να ξεφυγω....<br />Αφουγκραζομαι τα γυρω μου,μηπως και νιωσω λιγο ανθρωπος....<br /><br />Ενας δεκαεννιαχρονος εισβαλει σε εμπορικο γαζώνοντας 8 ατομα...<br />για να γινει διασημος λεει.Η ζωη του ηταν ενα τιποτα λεει....<br />Των αλλων ομως σκεφτηκε τι ηταν?<br />Ο παραλογισμος γυρω μου ειναι τετοιος που αναρωτιεμαι,οταν με το καλο πιανεις πατο<br />τι ειναι πιο δυσκολο να σαλταρεις η να συρθεις υπομενοντας το καθε πονο....<br />Μαλακιες....<br /><br /><br />Κι αυτοι που λενε οτι ειναι ωραια να κοιτας απο ψηλα,ισως δε σκεφτονται ποσο ευκολα γκρεμιζεσαι<br />,την επομενη στιγμη,με φορα πανω στη γη ...<br />Ισως αυτο να σκεφτηκε κι ο νεαρος λιγο πριν πεσει απτο 5 οροφο του οικονομικου,αναμεσα<br />στους αδιαφορους φοιτητες-συνδικαλιστες-γαμαω-μυξοπαρθενες....<br />Ισως παλι οχι.....<br /><br />Κι αλλες μαλακιες....<br /><br />Καπου εδω σταματαω γιατι φοβαμαι πως θα πω κι αλλες.....<br /><br /><br /><br />Κλεινω τα αυτια μου....<br />Ισως να ναι καλυτερος ο ηχος απτη δικη μου ψιχαλα...<br />Αυτη τουλαχιστον την ακουω μονο εγω....<br /><br />Εγωιστικο?<br />Ισως....<br />Τα παντα απο εγωισμο δεν γινονται ομως?<br /><br />Η μηπως οχι....?<br />Κι αλλες μαλακιες.....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R1vOtJ5AH9I/AAAAAAAAADo/NDhAvIk4QRE/s1600-h/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7+%CF%83%CE%B9%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R1vOtJ5AH9I/AAAAAAAAADo/NDhAvIk4QRE/s320/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7+%CF%83%CE%B9%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141930674717990866" border="0" /></a><br />geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-7246440277606202626?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-36608175340352781442007-12-01T20:44:00.000+02:002007-12-02T23:23:44.140+02:00<span style="font-family:verdana;color:#00cccc;">του Αζίζ Νεσίν<br /><br />Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ' τη φωνή σου σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός.<br />Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα,μου λέγανε: "σώπα".<br />Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!".<br />Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:"κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!".<br />Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.<br />Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.<br />Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,"θα βρεις το μπελά σου, σώπα".<br />Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα".<br />Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".<br />Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα".Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,με τους γείτονες μας ένωνε, όμως, το Σώπα.<br />Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".και μαζευτήκαμε πολλοί μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!<br />Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα.Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".<br />Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν' την να σωπάσει.Κόψ' την σύρριζα.Πέτα την στα σκυλιά.Το μόνο άχρηστο όργανο, από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.<br />Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς".Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.<br />Και δεν θα μιλάς,θα γίνεις φαφλατάς,θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .<br />Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.Δεν έχεις περιθώρια.Γίνε μουγκός.Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.Κόψε τη γλώσσα σου.<br />Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:ΜΙΛΑ!....</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;"></span><span style="color:#ffff33;">_______________</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;">για εσένα που φοβάσαι</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;">και χάνεις,χάνεσαι</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;">για εμένα που φοβάμαι</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#00cccc;">και χάνομαι,χάνω....</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#00cccc;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#00cccc;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#00cccc;">Θεωρησα σωστο να παραθέσω και αυτόν τον συνδεσμο για οποιον θελει να μαθει περισσοτερα για τον Αζιζ Νεσιν (βιογραφια) </span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#00cccc;"><a href="http://www.sansimera.gr/archive/biographies/show.php?id=269&amp;name=Aziz_Nesin">http://www.sansimera.gr/archive/biographies/show.php?id=269&amp;name=Aziz_Nesin</a></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#00cccc;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#00cccc;"><strong><span style="color:#ffff33;">-</span></strong> <span style="font-size:85%;">(σοφός)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-3660817534035278144?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-1016838708919367712007-11-19T20:18:00.000+02:002007-11-19T20:21:18.787+02:00Λαμπαδα, στο σκοτος που επιζητουν καποιοι,<br />ολης της γης οι εξεγερμενοι.....<br /><br />Κι αν θες να μαθεις να αγωνιζεσαι<br />μαθε πρωτα για αυτους ρε....<br /><br /><br />Τι άλλο φοβάσαι<br /><br />Κάποτε σ’ είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,<br /><br />στο καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,<br /><br />να διπλώνεσαι, ν’ ανησυχείς και να τρομάζεις<br /><br />και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.<br /><br />Να μια απ’ τα ίδια – ίδιοι δρόμοι – ίδιοι κύκλοι·<br /><br />γαβγίζουν οι άνθρωποι – σκιάζονται οι σκύλοι,<br /><br />θρηνούν μανάδες, και πού να ξαποστάσεις<br /><br />όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις.<br /><br />Έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες,<br /><br />βαρέθηκα τα έγκυρα - είναι όλοι προβοκάτορες<br /><br />που πιάνονται απ’ τον φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες<br /><br />κι ενάντια στους άπιστους στήνουν σταυροφορίες<br /><br />από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα<br /><br />που θα εξοντώνουν όσα τους μοιάζουν άσχημα.<br /><br />Έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω.<br /><br />Ψάχνω, λοιπόν, ό,τι φοβάσαι για να γίνω…<br />Γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ και μοιρολόι στη Παλαιστίνη,<br /><br />τυφλός στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη·<br /><br />πεινασμένος ιθαγενής στο Μεξικό,<br /><br />χίλιες επεξηγήσεις για το φόβο σου στο λεξικό,<br /><br />μοναχός στο Θιβέτ – κι aboriginal στην Αυστραλία,<br /><br />τζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία·<br /><br />εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα<br /><br />και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα·<br /><br />νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,<br /><br />κυνηγημένος τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,<br /><br />εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα<br /><br />και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα·<br /><br />βραζιλιάνος με 8 σφαίρες στο κεφάλι στο Λονδίνο<br /><br />- τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω.<br /><br />Εγώ που κάνω όνειρα κι έχω πολλά ωραία να χάσω<br /><br />κάνω και την αρχή – δε γουστάρω να ησυχάσω.<br /><br /><br /><br />Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω<br /><br />κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.<br /><br />Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,<br /><br />μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω<br /><br />(που είμαι εδώ και θέλω τη βολή σου να χαλάσω – πες μου, τι άλλο φοβάσαι)<br /><br />Θα γίνω χρήστης που παλεύει για τη σωτηρία,<br /><br />διψασμένος πρόσφυγας από τη Νιγηρία,<br /><br />σαρίκι τυλιγμένο σε περήφανο κεφάλι<br /><br />και μασάτι από αφρικάνικο ατσάλι.<br /><br />Σφαγμένο θηλυκό απ’ τους γονείς του στην Κίνα<br /><br />κι ορφανό σε φαβέλα που πεθαίνει απ’ την πείνα.<br /><br /><br /><br />Τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω…<br /><br />Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια<br /><br />και μάτια που κοιτούν από πασαμοντάνια·<br />τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι<br /><br />και μορφωμένος Αλβανός που σε τρομάζει·<br /><br />στο τοίχος της ντροπής stencil απ’ τον Banksy<br /><br />κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει.<br /><br /><br /><br />Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…<br /><br />ACTIVE MEMBER<br />BLAH BLASPHEMY (2005)<br />ΣΤΙΧΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ:Μιχαλης Μυτακιδης (b.d.foxmoor)<br /><br /><br /><br /><br /><br /> geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-101683870891936771?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-6291245000911487762007-11-19T11:37:00.000+02:002007-11-19T12:23:56.672+02:00<span style="color:#ff9966;">Καλή σου μέρα,</span><br /><span style="color:#ff9966;"></span><br /><br /><div align="left"><span style="color:#ff9966;">Αντί προλόγου. . .</span></div><br /><br /><br /><div align="left"><span style="color:#ff9966;"></span></div><br /><br /> <span style="color:#ff9966;"> . . . </span><br /><div align="left"><span style="color:#ff9966;"> Θέλεις να νιώσης λίγη γαλήνη,</span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;">να αγγίξης με τα φτερά της φαντασίας σου την ευτυχία που σου ανήκει;</span></div><br /><br /><br /><div align="left"><span style="color:#ff9966;"></span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;"> Θέλεις για λίγο να ζήσης σ' έναν</span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;">ιδανικό κόσμο,</span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;">να χορτάση το άπληστο "θέλω" σου </span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;">με το μεθύσι που φέρνει το πιοτό</span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;">των στίχων;</span></div><br /><br /><br /><div align="left"><span style="color:#ff9966;"></span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;"> Αν ΝΑΙ, χάρισε ολόκληρο τον εαυτό σου στις λίγες αυτές λέξεις</span></div><div align="left"><span style="color:#ff9966;">και ίσως να με δικαιώσης . . .</span></div><br /><br /><br /><br /><ul><br /></ul> <br /><br /><p align="left"><span style="font-size:130%;color:#ff9966;"> Η ζωή είναι ύπνος, κι η αγάπη το όνειρο</span></p><p align="left"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff9966;"> όποιος δεν αγάπησε, δεν έζησε . . . .</span> </span></p><br /><br /><p align="left"><span style="font-size:130%;"></span></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134491608278524034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/R0Fg6f2qYII/AAAAAAAAADY/kZb5MQNYtrA/s320/Tango%2520Portrait%2520Maria%2520Amaral.jpg" border="0" /><br /><p align="left"><span style="color:#ff9966;">φοιτητης</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-629124500091148776?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-73833376336138030012007-11-17T03:18:00.000+02:002007-11-17T03:38:15.673+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DUv2qYHI/AAAAAAAAADQ/iee6XHZGaHQ/s1600-h/photo_16_2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DUv2qYHI/AAAAAAAAADQ/iee6XHZGaHQ/s320/photo_16_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133614648971124850" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DNP2qYGI/AAAAAAAAADI/QzZFJ5dmq6U/s1600-h/nomiki.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DNP2qYGI/AAAAAAAAADI/QzZFJ5dmq6U/s320/nomiki.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133614520122105954" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DIf2qYFI/AAAAAAAAADA/R05vNvYeCO4/s1600-h/image010.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DIf2qYFI/AAAAAAAAADA/R05vNvYeCO4/s320/image010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133614438517727314" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DEP2qYEI/AAAAAAAAAC4/FMbQ2H81Oz0/s1600-h/image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz5DEP2qYEI/AAAAAAAAAC4/FMbQ2H81Oz0/s320/image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133614365503283266" border="0" /></a>Ενας μικρος φορος τιμης στους αγωνιστες της 17 Νοεμβριου 1973,παραθεντωντας και ενα αποσπασμα απο εναν σχολιασμο για τα γεγονοτα της εποχης...(εν ετει 2007,των κεκτημενων 'ελεθευθεριων',των 8100 μπατσων που περιζωνουν το πολυτεχνειο για την 'ασφαλεια' των πολιτων και των 'αριστερων' που πλακωνονται με 'αριστερους' για το ποιος θα αναδειξει καλυτερα το κομμα που εκπροσωπει....)<br /><br />''.....Η δικτατορία δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.<br /><p class="style60" align="justify">Από τότε μέχρι σήμερα υπάρχουν σημαντικοί και πολλοί σταθμοί που είναι άμεσα συνδεδεμένοι με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους εορτασμούς του </p> <p class="style60" align="justify">Έχουμε αρκετά γεγονότα σε εορτασμούς του Πολυτεχνείου ακόμα και θανάτους κατά την διάρκεια των συγκρούσεων με την αστυνομία παρόλο που δεν είχαμε στρατιωτική χούντα το 1980 την δολοφονία των Σταματίνα Κανελλοπούλου - Ιάκωβου Κουμή και το 1985 την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά. </p> <p class="style60" align="justify">Πολλά άλλα που σημάδεψαν τις επετείους του Πολυτεχνείου όπως η ακατανόητη απονομή μεταλλείου ανδρείας από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας το 2001 στο πρωτοπαλίκαρο της δικτατορίας, Νικόλαο Ντερτιλή, που διανύει το 30ο έτος φυλάκισης για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας</p> Όπως η συνέντευξη του A. Σκευοφύλακα στο Βήμα το 2003. Τριάντα χρόνια πέρασαν μέχρι να σπάσει την σιωπή του ο A. Σκευοφύλαξ, έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο και αποκάλυψε όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο.Στους <span class="style60">"μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »<br /><br /></span><p class="style60" align="justify">Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο A. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKE». Στα 30 του θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά. Ζώντας σε μια γειτονιά των νοτίων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγει να μιλάει για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Όσες φορές θα τον ρωτήσουν «τι σχέση έχεις με τον "πορτάκια" του Πολυτεχνείου;», θα μιλήσει για «μακρινό ξάδελφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο»! Στη γυναίκα του θα ανοίξει την καρδιά του ύστερα από χρόνια. Στα τρία παιδιά του δεν το έχει αποφασίσει ακόμη. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο»! </p> <p class="style60" align="justify">Πέρασαν 32 χρόνια και η μνήμες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχουν περάσει από χιλιάδες κύματα και όπως δείχνουν τα πράγματα για πολλούς έχει εξασθενήσει, έχει ξεθωριάσει , έχει ατονήσει το μήνυμα του Πολυτεχνείου που όπως δείχνουν τα πράγματα σήμερα είναι επίκαιρο παρά ποτέ. </p> <p class="style60" align="justify">Το ίδιο το κράτος το πέρασε σαν μια αργία για το δημόσιο και μια απλή πλέον σχολική γιορτή προσπαθώντας μάλλον να απαλύνει την ιστορική του άξια και νόημα. </p> <p class="style60" align="justify">Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ¨τρομοκρατικές ενέργειες¨. </p> <p class="style60" align="justify">Το Πολυτεχνείο ήταν και θα είναι πάντα ένα ζωντανό κάλεσμα για την δημοκρατία, και την ελευθερία, θα είναι ζωντανό μέσα σε κάθε ελεύθερο μυαλό. </p> <p class="style60" align="justify">Το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι «Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι», και όπως έγραψε ο Μίλαν Κούντερα, "Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη."</p>Ζητω η 'ελευθερια'....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-7383337633613803001?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-61936715682937213622007-11-16T21:51:00.000+02:002007-11-16T22:02:58.807+02:00<div align="justify"> <span style="font-family:lucida grande;color:#66cccc;">Λιγες στιγμες πριν αφεθω σε μια αγκαλια ξεχωριστη. Λιγες στιγμες πριν βρεθω στην αγκαλια του Θεου Υπνου. Λιγες στιγμες πριν, μα το κεφαλι μου νιωθω ακομα οτι ειναι γεματο απο σκεψεις. Αλλοτε σκεψεις περαστικες και αλλοτε σκεψεις που εχουν στοιχειωσει εδω και καιρο το μυαλο μου, κι ομως δεν τις αποβαλλω. Ισως γιατι εχουν γινει πλεον ενα κομματι του κοσμου μου. Οσο περναει το αρμα του χρονου, βυθιζομαι ολο και πιο πολυ σε αυτη την απολυτη ηρεμια αυτου του σκοτεινου δωματιου. Σκοταδι. Ηρεμια, κατι που αποζηταω διακαως ολο κι πιο πολυ το τελευταιο διαστημα. Νιωθω πως κουραστηκα κι ομως ειναι ακομα η αρχη. Αφηνω ενα ζευγος ματια σαν κυματα ησυχης θαλασσας να αποτελεσουν και σημερα την τελευταια εικονα του μυαλου.Ωραια εικονα, με σπρωχνει πιο πολυ στην απεναντι οχθη. Ενα προσωπικο καληνυχτα και κοιμαμαι...Αισθανομαι πως εχω παραδοθει ηδη στον γερο-Μορφεα.<br />Αρχιζουν οι πρωτοι κυματισμοι ονειρων.<br />Ξυπνάω. Ξυπναω εντρομος. Φοβισμενος. Ειναι πρωι. Το φως ειναι παλι ο πρωτος επισκεπτης,ισως κι ο μοναδικος, σε αυτο το δωματιο. Αφηνω τα σκεπασματα παραδιπλα κι ακουμπω τα ποδια μου στο πατωμα. Ειναι κρυο, οπως ακριβως το περιμενα,οπως ακριβως ειναι καθε πρωινο ανεξαρτητως εποχης, κι αμεσως με ξυπναει πιο πολυ. Ειμαι μονος σε αυτο το χωρο που δεν ειναι και στις καλυτερες στιγμες του. Απουσια ταξης σε ολα οσα κινουνται η μενουν ακινητα. Σιγα-σιγα συνερχομαι. Κοιταω το ειδωλο μου στον καθρεπτη που στεκει απεναντι μου καθε μερα λες και θελει να με πτοησει σε καθε ξεκινημα της. Για μια ασκημια που προσπαθω να κρυψω και δεν ειναι μονο εξωτερικη. Η εσωτερικη ειναι ακομα χειροτερη, επωδυνη, ψυχοφθορα. Κοιταω πιο εντονα τον εαυτο μου στον καθρεπτη. Αγουροξυπνημενος και με ενα δακρυ να κυλαει στο δεξι μου μαγουλο. Σκεφτομαι, ισως ειναι απο το ονειρο απο το οποιο ειχα ξυπνησει πριν προλαβει το ξυπνητηρι. Φοραω ενα λευκο φανελακι και κατω μια, λιγο σκισμενη, πυτζαμα.<br />Ειμαι 45 χρονων. Κοιταω ξανα το ειδωλο μου στο καθρεπτη, αυτη την φορα πιο εντονα. Εχω λιγο χρονο ακομα, σκεφτομαι. Προσπαθω να διακρινω ακομα πιο βαθια μεσα μου. Μαζι μου ξυπνησε μια αλλοκοτη κι απροσμενη επιθυμια. Δεν ξερω ποιο ηταν το ερεθισμα. Ισως να ηταν αυτο το μουδιασμενο, απο τον χρονο, ειδωλο. Μια επιθυμια να ζησω λιγο ξανα τις στιγμες της ζωης μου μεσα απο τις αναμνησεις που πιστευα οτι εχω κρατησει σε ενα σεντουκι του εγκεφαλου, παραγκωνιασμενες κι ξεχασμενες σε αυτο. Αμεσως, με βλεπω θλιμμενο, κατι μου λειπει σιγουρα. Ειμαι 45 χρονων. Αρχιζω αυτην την ιδιαιτερη περιπλανηση.</span></div><span style="font-family:lucida grande;color:#66cccc;"><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"><br />Σκεφτομαι τα πρωτα παιδικα μου χρονια.<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Δεν εχω ομως κατι να θυμαμαι. Λιγα παιχνιδια στις λιγοστες αλανες και μερικα σημαδια απο χτυπηματα που τα εχω ακομα. Αυτο μονο.<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Σκεφτομαι, στην συνεχεια, τα σχολικα χρονια. Δημοτικο, γυμνασιο.<br />Τιποτα. Μαθημα, Διαλλειμμα και παλι απο την αρχη. Οι πρωτες ματιες που εμειναν εκει γιατι φοβηθηκα.<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Στο λυκειο, κατι αρχιζω να θυμαμαι.</div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Θυμαμαι διαβασμα πολυ. Ωρες ατελειωτες. Βραδια που εμοιαζαν να μην ξημερωνουν ποτε. Σχολειο, φροντιστηριο. Ενας ατερμον κυκλος. Μερικα χαρτια με ενα «αειν αριστευειν» που ποτε δεν ηξερα γιατι μου τα εδιναν αφου ετσι κι αλλιως δεν σημαινε κατι για μενα. Δεν με βοηθησαν καπου. Η πρωτη αποτυχημενη σχεση. Αποχαιρετιστηρια, μερικα μπραβο και... Σβηνουν τα φωτα, κατεβαινει το κεφαλι. Προσπαθεια για κατι ανωτερο. Νοημα;</div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"><br />Τιποτα αλλο...Παει γρηγορα και το λυκειο...</div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"><br />Μετα οι σπουδες. Τα περιβοητα «φοιτητικα χρονια». Εδω ειμαστε, λεω. Ολοι λενε οτι αυτα τα χρονια ειναι τα καλυτερα της ζωης ενος ατομου. Ξενυχτια, αυθορμητες πραξεις, σχεσεις, εμπειριες, φιλιες, εκδρομες, parties, διεκδικησεις μεσα απο πορειες. Τελεια! Γρηγορα ομως, ερχονται οι αναμνησεις ενος ατομου που παλι διαβαζε για να πετυχει κατι που δεν ηξερε τι ηταν ακριβως. Καποιος που προσπαθουσε να βρει νοημα και ευχαριστηση. Ενα ατομο μελαγχολικο , που δεν του περισσευε χαμογελο για κανεναν και για τιποτα. Αλλωστε δεν χαμογελουσε ουτε στον ιδιο του τον εαυτο. Δυσκολος, μονοχνωτος, στριφνος. Δεν με νοιαζει, ελεγα, εχω στοχο, να γινω μεγαλος και τοτε θα βρω την ευτυχια, τοτε θα βρω τα λεφτα τοτε θα παω και τις εκδρομες που δεν πηγα ποτε,τοτε θα αντικρισω τοπια, ηλιοβασιλεματα, πολιτισμους, τοτε θα γνωρισω τα ατομα που δεν βρηκα ποτε το θαρρος να τα πλησιασω,να τους μιλησω, τοτε θα γνωρισω την γυναικα που θα βλεπω διπλα μου μεχρι τα βαθια γεραματα. Ωραια εχω σχεδιο. Ελεγα...<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Καμια λοιπον ευχαριστη αναμνηση και απο τα φοιτητικα χρονια... Κανενας αγωνας, κανενα πτυχιο ζωης ακομα.<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Κι ο χρονος κυλα. Δεν το αισθανομαστε συχνα. Αλλες φορες τον ξεχναμε και τον θυμομαστε μονο την πρωτοχρονια.’Παει ο παλιος ο χρονος’... Αυτο θυμαμαι παντα γιατι μαζι με αυτο το τραγουδι προσπαθουσα να κανω μια ανασκοπηση της χρονιας. Κατεληγα στο αλλη μια χαμενη χρονια...Γιατι ο χρονος δεν μπορει να περιμενει. Γιατι ο χρονος δεν μπορει να περιμενει ατομα που εχουν γυρισει πλατη στη ζωη. Δεν μπορει να τους αλλαξει κοσμοθεωριες και δεν μπορει να τους αλλαξει τροπο σκεψης. Δεν μπορει να κανει τα ατομα να χαιρονται καθε στιγμη και να ειναι αισιοδοξα, να χαμογελουν και να μην χανουν καθε ευκαιρια που συναντουν. Δεν μπορω να τους κανει να διεκδικουν ονειρα, τον δικο τους μυθο. Δυστυχως δεν μπορει...Δυστυχως δεν μπορεσε και για μενα.<br />Κι να’μαι λοιπον εγω στο αναμνησιακο μου πισωγυρισμα. Τωρα γυρω στα 30. Μετα απο πολλα τιποτα.<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Τιποτα, τιποτα, τιποτα...Παντρευομαι μα μετα απο μερικα χρονια χωριζω. Ηθελα να ασχοληθω με μια καριερα που τελικα δεν ηρθε ποτε (αν και βγαζω πολλα χρηματα και εχω αποκτησει περιουσια αξιοζηλευτη...), που κατερρευσε γιατι ισως δεν στηριζοταν σε κατι στερεο, συνεχες , γιατι δεν αξιοποιησα ποτε οσα μου ετυχαν. Γιατι ισως δεν παλεψα οσο μπορουσα. Γιατι συνεχιζα να γυρναω την πλατη στην ζωη, γιατι δεν μπορεσα να αδραξω την στιγμη...</div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"><br />Τιποτα.<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Κ τωρα τι; Τωρα ειμαι 45 χρονων. Εχω πτυχια μα καθολου ευτυχια... Διαβασα πολλα βιβλια, μα οχι το βιβλιο της ζωης. Καταλαβα αργα, ισως, πως η ζωη θελει θαρρος και τολμη, κατι που ποτε δεν ειχα. Θελει χαμογελο και να εχεις...balls (αν δεν εχεις πλατες).<br />Τι εχω ζησει τελικα μεχρι εδω; Ισως το τιποτα να μην ειναι η πιο σωστη απαντηση αλλα και το κατι δεν με γεμιζει περισσοτερο. Κενο...Δεν με κανει να ειμαι ικανοποιημενος. Ειμαι πια 45 χρονων. Το προσωπο μου ειναι ακομα πιο θλιμμενο αυτη τη στιγμη. Το βλεπω στον καθρεπτη...Αυτη η αναπαντεχη εξελιξη με κανει να δακρυζω απο τα νευρα μου...Μου ερχεται να σπασω αυτον τον καθρεπτη που στεκει αταραχος μπροστα μου, οχι γιατι βρεθηκε μπροστα μου σημερα, αλλα γιατι δεν ειχε βρεθει μπροστα μου τοτε οταν ημουν 10,15,20 χρονων...Τοτε ισως να ηταν καλυτερα. Τοτε ισως να ειχα απαλλαγει απο τον Αλλο...Απο αυτο που ειμαι τωρα. Απο τον Αλλο που παντα νικουσε στις αναμετρησεις. Σε φιλιες, δουλειες, αγαπες... Στον Αλλο που δεν τολμουσε, που ηταν εσωστρεφης κι συγκρατημενος, που δεν μπορουσε να αφεθει στην ευτυχια και εχανε. Απο τον Αλλο που φτιαχνω για να ριξω τις ευθυνες και να δικαιολογησω πραξεις που εκανα η που δεν εκανα. Ισως παλι να υπηρχαν πολλοι ‘καθρεπτες’ αλλα να μην μπορεσα να τους δω τοτε, παρα μονο αυτο το πρωινο. Να μην μπορεσα να διακρινω τι γινοταν μεσα μου, τι επρεπε να κανω και οτι υπαρχουν τελικα πραγματα και ατομα σε αυτον τον τοπο που αξιζει να τους αφιερωσεις μια στιγμη αν οχι μια ζωη.<br />Κ ομως δεν ειναι αργα. Ακομα και τωρα, σκεφτομαι, δεν ειναι αργα για τιποτα αρκει να το πιστεψω. Εχω πολλα να δωσω κι ηρθε η στιγμη. Ακομα και τωρα. Να διεκδικησω...Να ζησω...<br /><br />Ακουω καποιο θορυβο. Η εικονα γινεται ολο και πιο θολη. Ξεμακραινει. Χανεται. Ξυπναω. Ξυπναω εντρομος. Φοβισμενος. Ειναι πρωι. Το φως ειναι παλι ο πρωτος επισκεπτης,ισως κι ο μοναδικος, σε αυτο το δωματιο. Αφηνω τα σκεπασματα παραδιπλα και ακουμπω τα ποδια μου στο πατωμα του δωματιου. Ειναι κρυο, οπως ακριβως το περιμενα,οπως ακριβως ειναι καθε πρωινο ανεξαρτητως εποχης, κι αμεσως με ξυπναει πιο πολυ. Ειμαι μονος σε αυτο το χωρο που δεν ειναι και στις καλυτερες στιγμες του. Απουσια ταξης σε ολα οσα κινουνται η μενουν ακινητα. Σιγα σιγα συνερχομαι. Κοιταω το ειδωλο μου στον καθρεπτη που στεκει απεναντι μου καθε μερα λες και θελει να με πτοησει σε καθε ξεκινημα της. Κοιταω το ειδωλο μου στον καθρεπτη και με βλεπω.<br />Ειμαι 20 χρονων και τιποτα δεν πρεπει να με πτοησει...Ειμαι ετοιμος να κανω τα ονειρα μου πραγματικοτητα...Ειμαι ετοιμος. Χαμογελαω και σκεφτομαι ξανα το ζευγος των ματιων...Πρωτη σκεψη, νεα ημερα...Ζωη...Διεκδικω, ονειρευομαι...Προσπαθω...Ζω.<br /></div></span><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#66cccc;">Σκεψου το λιγο...<br /><br /><br /></span><span style="font-family:lucida grande;color:#66cccc;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:180%;color:#ffff00;">-</span> (σοφός) </span><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz32CP2qX-I/AAAAAAAAACI/fIOjnbs_x2I/s1600-h/Εικόνα0141.1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133529668748206050" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz32CP2qX-I/AAAAAAAAACI/fIOjnbs_x2I/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B10141.1.jpg" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz32kv2qX_I/AAAAAAAAACQ/y67TShdXvdQ/s1600-h/self0290.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133530261453692914" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rz32kv2qX_I/AAAAAAAAACQ/y67TShdXvdQ/s200/self0290.jpg" border="0" /></a></span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#66cccc;"> <br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-6193671568293721362?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-88196818652473297452007-11-12T19:26:00.000+02:002007-11-12T19:40:23.296+02:00Ειναι ισως η πιο γνωστη ''μελωδια'' των active member<br />Η ''μυρωδια'' της,ξεπερνα τα ορια της φημης της....<br />Και αυτα που σερνει μαζι της,δεκα χρονια τωρα (περιπου),φανταζουν (μονιμως) πιο επικαιρα απο ποτε....<br />Κυριες και Κυριοι<br />Η μελωδια Της Παρακμης.....<br /><br />active member<br /><br />LP ''Οι μυθοι του Βαλτου'' (1998)<br /><br />Παραγωγη-στιχοι-παρουσιαση: active member<br /><br /><br /><br />Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ<br /><br />Από που ’ρθες, ρε, μεγάλε και παράξενα μιλάς<br />όλα μου μοιάζουν ωραία, εσύ γιατί μου το χαλάς<br />όλοι χωράμε παντού γιατί περίεργα κοιτάς<br />έφαγες πόρτα απ’ τη ζωή μας και γελάς.<br />Σε κοιτάζω τόση ώρα κι όλο κάτι μου θυμίζεις<br />δε μπορεί απ’το πουθενά μοναχός σου να γυρίζεις<br />άραξε ρε στη βολή σου<br />έλα δίπλα ξάπλα και κοιμήσου.<br />Γιατί τώρα οι ανάσες μας τρομάζουν σαν κραυγές<br />και οι τύψεις στήνουν γλέντι θες δε θες<br />τώρα μας πνίγει η συνήθεια βοηθάει κι η ευκολία<br />είναι όλα τόσο ωραία μοιάζει εύκολη η λεία.<br />Στην εποχή αυτή που ζούμε των μετρίων<br />βασιλιάδες οι τρελοί των ηλιθίων<br />τώρα διαλέγουμε απ’ το ψέμα ένα ψέμα μα όλα ίδια<br />πιο μεγάλο τώρα ψέμα ανακυκλώσιμα σκουπίδια.<br />Τα μισόλογα άρκουν άκουσέ με κάτι ξέρω<br />έχω πεί τόσα πολλά κι έτσι πια δεν υποφέρω<br />θα στα φτιάξω ένα τραγούδι και την άκρη θα την βρείς<br />πίσω απο τη μελωδία τη γνωστή της παρακμής.<br /><br /><br /><br />Γίναν οι πρόσφυγες τουρίστες και οι ευέλικτοι αρτίστες<br />πρώτο τραπέζι και η μιζέρια μας στις πίστες<br />η υπομονή τον πρίγκηπά της περιμένει,<br />η σιωπή τώρα φωνάζει σαν πεθαίνει.<br />Ο μικρός ξέρει καλά όταν τρέχει που πηγαίνει<br />ο μεγάλος δεν θυμάται προσπαθεί, μα δε μαθαίνει<br />ο θεός ψάχνει τον τρόπο μια συγνώμη να μας πεί<br />έχει πρόβλημα ο δέκτης η επαφή έχει κοπεί.<br />Τα παράσιτα πολλά μα θα στήσω μια κεραία<br />στην ταράτσα έτσι για μούρη για να φαίνεται ωραία<br />έχω σπάσει στο PC μου κωδικό για την τιμή μου<br />κι έχω σβήσει απ’τα αρχεία την ντροπή μου.<br />Η χαρά βγήκε στην πιάτσα και η τιμή είναι προσιτή<br />μορφωμένος νταβατζής και τσατσά η αρετή<br />τσαμπουκά πουλάει το μέλλον για να διώξει το παρόν<br />η ψυχή μας προϊόν συνταγή απ’το παρελθόν.<br />Βρυξέλες Πομπηία Βερσαλλίες και Σιών<br />οίκοι ανοχής και μόδας χαίρουν φιλανθρωπίων<br />μια φτηνή δικαιολογία για την κάθε μας στιγμή<br />μια ωραία μελωδία από σένα παρακμή.<br /><br /><br /><br />Είναι θέμα ζωής (τώρα πιά)<br /><br />και ανάγκη εποχής(όχι για μένα)<br />η ευκολία για μια λύση της στιγμής (η ευκολία που μας δέρνει της στιγμής)<br />κι αν την άκρη δε βρείς (ρε άντε γειά)<br /><br />λίγο πρίν να χαθείς (θα γίνουμε ένα)<br />χάρισμά σου η μελωδία της παρακμής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8819681865247329745?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-61805326691381226212007-11-06T00:27:00.000+02:002007-11-06T00:30:45.805+02:00geo12<br /><br />Δευτέρα ξανά, και για δευτερη φορά παίρνω απουσία λόγω<br />καθυστέρησης...Ας είναι,τουλαχιστον βρήκα το κουράγιο να postarw<br />μιας και ειμαι απο το σαββατο στο κρεββατι με ιωση....<br /><br />Ακολουθω τα ιδια βηματα λοιπον και αποτυπωνω το κομματι που<br />σημερα εχω αναγκη να μοιραστω με καθενα απο σας...<br />Κοιταζω γυρω μου...<br />Σκηνικό γνωριμο...<br />Κοντέυει μεσάνυχτα...<br />Βροχη...<br /><br />Για αλλη μια φορα,πιανω τον εαυτό μου να<br />χαζευει απτο παράθυρο την πορφύρα του ουρανού...<br />Αναβω τσιγαρο...<br />-Το τελευταιο τσιγαρο,πριν να παραδωθω στη δυνη των ονειρων,λατρευω να το κανω<br />κοντα στο παραθυρο...<br />Καταρραμενη συνηθεια πες το,αφου γινεται τρια χρονια τωρα...-<br /><br />Σκορπιες ιδεες και αναμνησεις με συντροφευουν αυτα τα λιγα λεπτα<br />που με ζεστενει η καυτρα απτο τσιγαρο...<br />Καπου εκει σφηνωνουν στο μυαλο μου αγαπημενοι στιχοι,να μου θυμισουν πως....<br /><br /><br /><br /><br />ΠΙΣΩ ΔΕ ΓΥΡΝΑΩ<br /><br /><br />active member<br />LP ''Απτο τοπο της φυγης'' (1996)<br />στιχοι-παρουσιαση: B.D.Foxmoor<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κρύος ιδρώτας κυλάει ξανά στο μέτωπό μου<br /><br />κι εσύ, χαμόγελό μου<br />με ομορφαίνεις ξανά εκεί πάνω στον καθρέφτη,<br /><br />με βγάζεις ψεύτη<br />Προσπαθώ να σου ξεφύγω κι είναι λάθος<br /><br />μα νοιώθω πιο μονάχος<br />και πάω εκεί μπορεί για το καλό μου,<br /><br />από κοντά χαμόγελό μου.<br /><br /><br /><br />Μην αφήνεις τα μάτια σου από μένα και άνοιξε το φως<br />απ' την ανάσα σου ώρα στέκομαι θαμπός<br />σκούπισέ με ρε βλάκα ο καθρέφτης σου μιλάει<br />κοιτάχτε ένα μαλάκα σα χαμένος με κοιτάει.<br />Εγώ φταιω ρε που τόσα χρόνια σε ομορφαίνω<br />και να στολίζω τη μιζέρια σου επιμένω<br />για να μη δείχνεις λυπημένος ο καημένος<br />να μοιάζεις σώνει και καλά ευτυχισμένος.<br />Και εσύ να ψάχνεις τώρα αν κάνεις το σωστό<br />και να φοβάσαι ρε αυτό είναι το ευχαριστώ<br />για κάθε φορά που σ' έστηνα καλά μπροστά μου<br />μήπως και πάρεις λεει κάτι απ' τη χαρά μου.<br />Ή για εκείνες τις φορές που άνοιγες ρε την καρδιά σου<br />και μου άφηνες όλα τα μυστικά σου<br />για να σου φτιάξω μια εικόνα λεει πιο ψεύτικη ακόμα<br />με εκείνο το χαμόγελο στο στόμα.<br />Που σου χάρισε ό,τι πήρες, που σου έφτιαξε καριέρα<br />που σε ετοίμαζε καλά για αυτή τη μέρα<br />μα αφού έχεις πάψει σε εμένα να κοιτάζεις<br />μπορεί το τέλος σου ρε βλάκα να γιορτάζεις.<br /><br /><br /><br />Πες μου χρόνια πολλά σήμερα θλίψη μου γιορτάζω<br />το πικρό μου το χαμόγελο καθρέφτη τώρα αλλάζω<br />σκύλα ζωή σε έμαθα πια γι' αυτό γουστάρω που γερνάω<br />και πίσω δεν γυρνάω.<br /><br /><br /><br />Λοιπόν καθρέφτη δε πα' να δείχνεις ό,τι θες<br />πάνω σου αφήνω εγώ το χθες κι όλες εκείνες τις στιγμές<br />που έκλεβα από άλλους για να χτίζω το όνειρό μου<br />τέρμα λοιπόν χαμόγελό μου.<br />Πάρε μαζί και τις σπουδές, και των γονιών τις συμβουλές<br />και την καριέρα που μου τάζαν αν τη θες<br />πάρε διπλώματα πολλά πάρε και χρόνια υπομονής<br />πάρε το κύρος που θα είχα να χαρείς.<br />Αυτή τη μέρα αν μ’ ακούς, λοιπόν, γιορτάζω<br />και την εικόνα που μου έφτιαχνες αλλάζω<br />δε κοιτάω δε ζητάω ό,τι πίσω έχω αφήσει εκεί<br />μοιάζει με βρώμικο ξεκλείδωτο κελί.<br />που δεν έσπρωξα την πόρτα τόσα χρόνια για να βγω<br />φοβόμουν ν’ αντικρίσω το χαμένο μου καιρό<br />τώρα έχω μάθει, θα κάνω λάθη<br />θα σου χαρίσω τα σωστά και όσα είχα πάθη<br />Κι από όσα ακούσανε τα αυτιά μου κι όσα θάφτηκαν στο χρόνο<br />την τελευταία εικόνα εγώ κρατάω μόνο<br />περίσσια τώρα η αντοχή μπορώ και την κερνάω<br />Και πίσω δε γυρνάω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-6180532669138122621?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-4519808383089494322007-11-04T00:50:00.000+02:002007-11-04T01:09:20.496+02:00<div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Επιστροφη στις αναρτησεις, με μια ιστορια που συνεβη πριν καμποσο καιρο και την θεωρω αρκετα ενδιαφερουσα ωστε να την μοιραστω. Ειναι μια ιστορια απο την καθημερινη μου περιπλανηση και χρηση των ΜΜΜ.<br />Ηταν απογευμα προς βραδυ, γυρω στις 19:00. Επεστρεφα απο την σχολη και κατεβαινα στο σταθμο του ηλεκτρικου στην Αττικη. Κοσμος πολυς, απροσωπες και πολυπροσωπες φιγουρες (αναμεσα τους κι εγω) που τρεχουν να προλαβουν την ζωη τους. Προσεγγιζω την σταση του λεωφoρειου και αναμενω μεσα σε αγνωστους, αγνωστος κι εγω. Ο καιρος ειναι καπως συννεφιασμενος, μουντος και πλησιαζει να βραδιαζει. Φθινοπωρο... Αρχιζω να περπατω πανω κατω μη εχοντας κατι αλλο να κανω. Μερικες φορες μου αρεσει να παρατηρω τα ατομα γυρω μου για λιγες στιγμες ελπιζωντας πως θα αποκαλυψω μια ιστορια που ισως κρυβουν μερικα απο αυτα. Θλιμμενα η λιγοτερο θλιμμενα, χαρουμενα προσωπα, δαχτυλα που παιζουν μεταξυ τους, κινητα που χτυπανε, κουρασμενα ματια ολα εχουν κατι να σου πουν. Αυτη την φορα δεν ειχα και πολυ διαθεση για κατι τετοιο, αλλωστε δεν ειχε πεσει κατι στο οπτικο μου πεδιο. Ξαφνικα στις θεσεις που πολυ προσφατα ειχαν βαλει σε αυτη την σταση, παρατηρω να ‘καθεται’ διπλωμενη, μια φιγουρα ατομου. Με την πρωτη ματια μου φανηκε σαν μια σιλουεττα σκιας σε ερημικο σοκακι, καθως φορουσε απο την κορυφη ως τα νυχια μαυρα. Μαυρο τζην,μαυρο μπουφαν. Ειχε διπλωσει ετσι το κορμι του ετσι ωστε να ακουμπαει το στηθος του πανω στα λεπτα του ποδια,που εμοιαζαν τοσο αδυναμα οπως και ολακερη αυτη η σωματοδομη. Ειχε την οψη ενος χρηστη ναρκωτικων (πρεζακι δηλαδη,για να μη κρυβομαστε...). Ξαφνικα βρισκει την δυναμη και σηκωνεται, ακουμπωντας την πλατη πισω στο σιδερενιο καθισμα. Αυτο που ειδα ηταν ενας νεαρος γυρω στα 25, με μισοκλειστα ματια, και ενα κομματι απο χαρτι στουπωμενο στο ενα του ρουθουνι που φαινοταν να ματωνει.Αυτο το κομματι χαρτι θαρρεις πως περναγε απο τον οισοφαγο και τελειωνε στην καρδια(μηπως στην δικη μου;).Εκει την τρυπουσε η ‘σιδερενια’ αποληξη της. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Ταξιδευε. Το κορμι του φαινοταν να ακολουθει αγνωστη μελωδια και ρυθμο αργο σαν ενας δυνατος αερας να χτυπαει μονο αυτο. Σιγουρα δεν ηταν το καλυτερο θεαμα (και δυστυχως ουτε και το πιο σπανιο) και για καποιες στιγμες ακομα συνεχιζα να τον κοιταω. Ηταν ενα ατομο που συχνα εβλεπα στο ιδιο αυτο μερος (νομιζω και συγκεκριμενη μερα), αλλα αυτη την φορα μου φαινοταν ακομα πιο ταλαιπωρημενο ακομα πιο βυθισμενο σε ενα κοσμο που οι περισσοτεροι αγνοουμε και γυριζουμε την πλατη για πολλους και διαφορους λογους. Δεν ξερω τι με εκανε να προσεγγισω ακομα περισσοτερο κοντα του. Ισως γιατι ενιωσα πως αυτα τα χειλη που τωρα τα εβλεπα να παλλονταν, σαν χειλη μικρου παιδιου που επιμενει να προσπαθει να αρθρωσει τις πρωτες του λεξεις, ειχαν κατι να μου πουν. Ενα μηνυμα που απευθυνοταν σε μενα (αλλα και σε ολη την κοινωνια). Ετσι διακριτικα, οσο πιο πολυ μπορουσα εκεινη την στιγμη, κατευθυνθηκα κοντα. Σταματησα οταν στο αυτι μου εφτασαν τα πρωτα ηχητικα μηνυματα απο αυτον τον αμοιρο. ‘Φωναζε’ «μανα» (ισως και να εβλεπε καπου μεσα του αυτην την μορφη). «Μανα». Εκεινη τη στιγμη συνειδητοποιησα οτι δεν ειχαμε απομεινει πολυ σε αυτη την αιθουσα αναμονης. Συνεχιζα να ακουω «μανα» αρκετες φορες ακομα. Αυτος συνεχιζε να ταλαντευεται σε αυτο το αγνωστο δικο του αερικο.<br />Στην συνεχεια, τον ακουσα να λεει, «κουραστηκα δεν μπορω αλλο»... «Μανα σε χρειαζομαι, κουραστηκα». Η φωνη του ηταν τρεμαμενη και εβγαινε με δυσκολια, στο αυτι μου ομως εφτανε σαν κραυγη απελπισιας κι οδυνης, σαν ενα καλεσμα ενος προσωπου του οικειου,καλεσμα προς τον ιδιο του τον δημιουργο. «Μανα, ελα κοντα μου θελω να φυγω, δεν μπορω αλλο». Μου εμοιαζε σαν να καλουσε την μητερα του απο τα ουρανια να του δωσει την λυτρωση απο την δικια του, προσωπικη μαστιγα. Απο τα δεσμα που ο ιδιος (πιθανον) να ειχε δεθει και που τωρα ενιωθε τελειως ανικανος να αποδεσμευθει. Μου φανηκε πως δεν μπορουσε αλλο να σηκωνει αυτο το σταυρο και πως ο δικος του γολγοθας ηθελε να τελειωσει συντομα. Προσπαθησα να του μιλησω, να τον ρωτησω αν ειναι καλα αλλα δεν αποκρινοταν. Ειχε συνδεθει με εναν αλλο κοσμο που την γλωσσα ακομα δεν ξερω να μιλω. Τα επομενα λεπτα τον ειδα πιο κινητικο ενω ειχε σταματησει να (παρα)μιλαει. Ειχε ανοιξει τα ματια πιο πολυ, αλλα οχι τελειως, και προσπαθουσε να ριξει μια αναγνωριστικη ματια στον περιβαλλοντα χωρο ενω πιεζε ακομα πιο βαθια μεσα το ματωμενο χαρτινο στουπι στην μυτη του. Λιγα λεπτα, πριν φανει το λεωφωρειο της δικης μου διαδρομης, ειχε πεσει παλι σε αυτον τον ληθαργο, σε αυτην την ημι-χειμερια ναρκη προφεροντας παλι τις ιδιες ακριβως φρασεις, σαν να ζουσα δυο φορες την ιδια (επωδυνη) στιγμη.<br />Το λεωφορειο μου, ειχε ερθει. Εριξα μια τελευταια ματια και μπηκα μεσα, ενω στο μυαλο μου παιζοταν το ιδιο ακριβως εργο. Πραξη πρωτη και τελευταια. Πρωταγωνιστης ο ιδιος ανθρωπος. Ο ιδιος μονολογος. Ο ιδιος (μοναδικος;) θεατης.<br />Περασε μια εβδομαδα, οι σκεψεις αυτες εξαφανιστηκαν, αλλαζοντας παραστασεις, και αντικατασταθηκαν με αλλες. Εφτασε κι η ημερα που θα επρεπε να τον δω παλι, οπως και καθε εβδομαδα, καθισμενο η ορθιο, γονατιστο η γυρτο στην κολωνα. Ωστοσο ελειπε. Περασαν και αλλες εβδομαδες, αρκετες μεχρι τωρα.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Σημερα ηταν η μερα που επρεπε να ‘εβγαινε’ στην σκηνη του θεατρου αλλα δεν βγηκε. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Σημερα τον θυμηθηκα ξανα. Δεν ξερω που μπορει να γυρναει αυτο το κουφαρι ανθρωπου, σε ποιους δρομους ουρανιους η επιγειους αλλα ελπιζω να ειναι κοντα σε αυτην την μητερα που τοσο επιμονα καλουσε εκεινη την μερα...</span></div><div align="justify"><span style="color:#00cccc;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#00cccc;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffff00;">-</span> </span><span style="font-size:85%;">(σοφός)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-451980838308949432?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-43285653422108177242007-10-29T19:45:00.000+02:002007-10-30T12:20:15.011+02:00Εχοντας καθυστερησει κατα πολλες ωρες την αναρτηση<br />δεν θα μπω στην διαδικασια να κουρασω με περιττες φλυαριες...<br />('Η ισως δεν θα μπω στη διαδικασια να κουραστω με περιττες φλυαριες<br />υστερα απο μια τοσο δυσκολη μερα...)<br /><br />Το συγκεκριμενο κομματι,στριμωχνεται σημερα στον ηλεκτρονικο παραλογισμο που εχουμε στησει προς χαριν του φοιτητη...<br />Διαβαζωντας τo τελευταιo του post,σε συνδυασμο και με μια κουβεντα που ειχαμε<br />με τον ψηλο,ενιωσα να γεμιζω απο θυμο...<br />Θυμο απεναντι σε αυτους που τοσο συμπαθω...<br />Θυμο απεναντι στον ιδιο μου τον εαυτο...<br />Δυστυχως δεν βρηκα τον χρονο να απαντησω στο post του φοιτητη...<br />Το κανω λοιπον τωρα,με την αναρτηση αυτου του κομματιου...<br /><br />Σου ζητω,φιλε μου φοιτητη (που εκραζες τον εαυτο σου αχρηστο)<br />να συκρινεις τις πτυχες της ζωης σου,με αυτες του τραγικου ηρωα του τραγουδιου...<br />Και να μου πεις μονος σου τις αποκρισεις σου...<br /><br />Με εκτιμηση και αγαπη....<br /><br />''Το τελευταιο γραμμα ενος αυτοχειρα''<br /><br />Στιχοι:FF.c<br />Παρουσιαση:Κωστας Κουρμενταλας(Ρυθμοδαμαστης)<br />δισκος Υπ'οψιν(2002)<br /><br /><br />Όταν διαβάσεις το γράμμα αυτό<br />θα είμαι κάπου μακριά<br />δεν έχω πάει ξανά<br />μα το σκεφτόμουν συχνά<br />και αν νιώθεις πίκρα και δάκρυ<br />να στάζει αυτό το χαρτί<br />μη σε ξενίζει αυτό,<br />έτσι ήτανε όλη μου η ζωή<br />πάντα η ίδια ατυχία<br />απλώς αλλάζαν οι χώροι<br />πρώτα σχολείο τιμωρία,<br />μετά στρατός και καψόνι<br />από μικρός μεσ' στην τάξη<br />παλιά και ίδια ιστορία<br />οι άλλοι καλοί μαθητές<br />κι εγώ στα τελευταία θρανία<br />πάντα ήθελα κάτι να γίνω,<br />ποτέ δεν έμαθα τι<br />όταν οι άλλοι είχαν διαλέξει<br />να γίνουν δικαστές και γιατροί<br />και μετά ήρθε η ώρα<br />για να πάω στρατό<br />μα όταν πήρα Ι5<br />όλοι με είπαν τρελό<br />έτσι βρέθηκα μόνος<br />μια δουλειά να ψάχνω να βρω<br />μα όλες οι πόρτες κλειστές<br />και το μέλλον θολό<br />με τις γυναίκες να νιώθω<br />σαν να 'ναι από άλλο πλανήτη<br />μ' άλλον πολιτισμό και κουλτούρα,<br />έθιμα και ήθη<br />προσπάθησα πολλές φορές<br />για να τις καταλάβω<br />έμαθα τι είναι αγάπη,<br />πως σε βουλιάζει στον πάτο<br />και σ' όσους μου στάθηκαν<br />πρέπει απλώς να ζητήσω συγγνώμη<br />και στους γονείς μου που απέτυχα<br />και σ' αυτούς ακόμη<br />συγγνώμη μητέρα,<br />που δεν ήμουν καλός μαθητής<br />συγγνώμη πατέρα,<br />που γιατρό δεν θα με δεις<br />συγγνώμη που δεν κατάφερα<br />να σας ικανοποιήσω<br />και ούτε θέλω πάνω σας<br />το φταίξιμο να ρίξω<br />παίρνω όλη την ευθύνη<br />γι αυτή μου την πράξη<br />και αναρωτιέμαι<br />τον ήσυχο ύπνο σας αν θα ταράξει<br />θυμάμαι μόνο μια ζωή<br />όπου το πάθος κυβερνούσε<br />στα ραντεβού με την τύχη μου<br />εκείνη πάντα αργούσε<br />όπως τότε με έναν φίλο<br />μεσάνυχτα στην εθνική<br />μία στάμπα από αίμα στην άσφαλτο,<br />το τέλος για μια ζωή<br />δεν το κατάλαβα ποτέ μου το γιατί<br />και ας ήμουν εκεί<br />και ας έψαχνα με λέξεις να βοηθήσω<br />για δες πώς τα 'φερε η ζωή,<br />σαν να 'ταν γραφτό να συμβεί<br />έρχομαι φίλε να σε συναντήσω...<br /><br />geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-4328565342210817724?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-37955958651651945402007-10-23T09:41:00.000+03:002007-10-24T12:48:59.499+03:00<div align="left">Καλημερα. Η σκυταλη αλλαζει χερι αλλα οι προβληματισμοι μενουν οι ιδιοι.. </div><p align="left"><br /></p><div align="left">Θα προσπαθησω τουλαχιστον..! Εν νομιζω πως ειναι και τοσο ευκολο να προσεγγισω, να επεξεργαστω (?) και εν τελει να προτεινω λυσεις στα προβληματα του αγαπητου ψηλου. Οχι τιποτα αλλο, αλλα αφου εν τα βγαζει περα αυτος, τοτε ειναι πραγματικα σοβαρα τα πραγματα! Υπαρχει και αυτη η διαβαθμιση των ''6 + 1'' που με επιβεβαιωνει.. ( . . . )</div><p align="left"><br /></p><div align="left"></div><p align="left"><br /></p><div align="left">Εγω εν παω μακρια, κατι λιγοτερο απο ενας χρονος ειναι υπερ αρκετος. Τοτε, που ειχα βαπτισθει και εγω ''αλογο κουρσας''. Ηθικος αυτουργος; Η γ... μοιρα. Νονος; Ο δασκαλος...</div><div align="left">Βαπτισμα πραγματικο, εν ρωτηθηκα, εν αποφασισα, εν καταλαβα το ποτε βρεθηκα δεμενος, και με τα χαλιναρια να τα κρατανε οι αλλοι.. Το (απο)δεχτηκα.. Εν μπορουσα να κανω διαφορετικα, εν με συμφερε να κανω διαφορετικα...!!! Μπηκα στο χορο.. και πρσπαθησα να χορεψω. Ηταν η αρχη, μια αρχη που ειμαι σιγουρος οτι την εζησες και εσυ ψηλε φιλε μου!!!<br />Η κουρσα ξεκινησε, εγω αρχισα να τρεχω. Πηγαινα καλα, ετρεχα γρηγορα. Ημουν πρωτος, ετοιμαζα βαλιτσες..!</div><p align="left"><br /></p><div align="left">Τωρα καταλαβα οτι ειχα διαλεξει <span style="color:#ff0000;">λαθος κατευθυνση</span>!!!</div><p align="left"><br /></p><div align="left">Ηταν τζαμπα κοπος, ναι ηταν τζαμπα! Εν ξεκινησε καλα, γιατι να τελειωσει καλα?</div><div align="left">Εγω ομως λεω οτι ηταν τζαμπα, και για αυτο ακριβως το λογο (πρεπει να) νιωθω αχρηστος. Εσυ απλα το ακους απο τους αλλους-ισως και απο εμενα-. Εν υπαρχει περιπτωση να το πεις, <span style="color:#3333ff;">εν αξιζεις</span> να το πεις..</div><p align="left"><br /></p><div align="left">Τα ιδια ακριβως ισχυουν και για μια αλλη (αν)ησυχη ψυχη που καθεται διπλα μου. Εν παραπονιεται ποτε σε αλλους. Εχει πολυ μεγαλη δυναμη μεσα του και τα καταφερνει πολυ καλα, (ισως) καλυτερα απο ολους εμας!! Ειμαι σιγουρος οτι τα σκεφτεται αλλα ποτε εν ''ξομπλιαζει'', εννιοτε ομως χανει τον υπνο του. . .<br /></div><div align="left">Το λαθος, αν μου επιτρεπεται να το αποκαλω ετσι, ειναι οτι υποτιματε τις δυνατοτητες που <span style="color:#cc6600;">απλοχερα σας χαρισε</span>..</div><p align="left"><br /></p><div align="left">Απεριφραστη επιβεβαιωση των παραπανω ειναι το διολου τυχαιο γεγονος των αστειισμων(...!!!), που ο καθενας σας χαιρει μονης αποδοχης των αστειων του απο τον αλλο.</div><br /><br /><br />keep <span style="color:#993399;">walking</span>, <span style="color:#663366;">thinking</span>, <span style="color:#330033;">trying</span> . . .<br /><br /><br /><br /><br /><br />φοιτητης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-3795595865165194540?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-32593905941413576832007-10-23T01:43:00.000+03:002007-10-23T09:28:41.999+03:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">Βραδυ Δευτερας.....Ξαφνικα με πιανει μια ανεξηγητη και σιναμα αλλοκοτη επιθυμια να γραψω..Απορω γιατι...Η απαντηση αργει να ερθει στο μυαλο μου-εκτος απ'τον σοφο αυτον τιτλο-κ πριν το καταλαβω τα δαχτυλα μου ηδη πληκτρολογουν την παρουσα εισαγωγη....<br /><br />Η μερα αποτελεσε αν οχι επεισοδιακη αρκετα ενδιαφερουσα..αληθεια για ποιο λογο?Οχι γιατι εγινε κατι το συνταρακτικο ..ουτε επειδη με περασε η Σαγια!?!Αλλα επειδη επιτελους μια γαμημενη μερα εκανα κατι αλλο εκτος απ'το να κοιμαμαι και να διαβαζω!!(αναφερομαι στην προηγουμενη βδομαδα διοτι αυτην απλα κοιμαμαι!!!)</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />Ο νους μου επιστρεφει 3 χρονια πισω...τετοια εποχη παλευα με νυχια κ με δοντια να πετυχω τον ενα και μοναδικο σκοπο...πιστευω πως θα τα καταφερω...αρχιδια...'δεν πειραζει' λεω στον εαυτο μου..κ αυτο μια χαρα ειναι...οντως καλο ειναι...αλλα γιατι συμβαινει αυτο? γιατι εχω αποσυνθεθει εντελως?<br /><br />Κ σαν να μην εφτανε αυτο,απο παντου ακουω 'τζαμ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">πα κοπος'...Αυτες ειναι οι στιγμες που νιωθω πραγματικα αχρηστος..πραγματικα μηδεν...που τιποτα δε μ'ευχαριστει...κ μαλλον ειναι λογικο οταν νιωθεις οτι ολες οι θυσιες σου θα πιασουν ΠΑΤΟ!!</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />Και τελικα το μοναδικο συμπερασμα ειναι πως ολα εχουν παει κατα διαολου..τιποτα δεν εγινε οπως επρεπε...κ τιποτα δε θα γινει οπως πρεπει...<br /><br />Κ μαλλον ειμαι σ'αυτους που ξεκολιαζονται....!!!χεχε....<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rx01nGJf07I/AAAAAAAAAB4/o1dBIt68u8k/s1600-h/dali+melagxolia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rx01nGJf07I/AAAAAAAAAB4/o1dBIt68u8k/s400/dali+melagxolia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124310896799110066" border="0" /></a> K γαμω??ε -σοφε??<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">εις το επανειδειν...<br />τα χειροτερα επονται.........<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-3259390594141357683?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-5405037392003135502007-10-22T00:06:00.000+03:002007-10-22T00:17:13.568+03:00Κοντευει μεσανυχτα...<br />Το ψυχρο αερακι,γλιστρα απτο μισανοιχτο παραθυρο και με καλει...<br />Με τυλιγει και με αποσπα απο νεκρα βιβλια και σημειωσεις...Με καθηλωνει<br />στον ηχο της βροχης,που απλοχερα ξεπλενει,για αλλη μια φορα,την ασχημια γυρω μου...<br /><br />Στεκω ακινητος...<br />Προσπαθω να γεμισω ολο μου το ειναι με τη μυρωδια απτο βρεγμενο χωμα<br />Προσπαθω να μη χασω νοτα,απο απτην την μελαγχολικη ''συναυλια''...<br />Στεκω εκει...<br />Ακινητος<br />σα ''γητεμενο παιδι''<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γητεμένο παιδί</span><br /><br />Active member<br />LP Στο καιρο του αλλοκοτου Φοβου(2001)<br /><br />παραγωγη-στιχοι-παρουσιαση:b.d.foxmoor<br />κιθαρα:Jamoan<br />Χρησιμοποιηθηκαν δειγματα απτη φωνη του<br />Μανου Χατζιδακι<br /><br /><br /><br /><br /><br />Για σένα ανέβαινε η ζωή δύο δύο τα σκαλιά<br />σα να γεννήθηκες σ' απόμακρη αετόφωλιά<br />από σπασμένο αυγό σε σύννεφα άχρωμα,<br />ξόρκια ουρανού για ενός φυγά το απομεγάλωμα,<br />για κρύα βράδια μίσος ακούρνιαχτο,<br />και για του ήλιου το φως ψέμα ασπούδαχτο,<br />μέρα τη μέρα πιο απόκοσμο και παρακατιανό<br />από αμούστακο παιδί, πολεμιστής με το στανιό.<br />Κρυμμένο ατσάλι σε ματωμένο αποφόρι<br />και στο σκοτάδι μια ορθάνοιχτη από φόβο κόρη,<br />φτηνό ενέχυρο για μια ανάσα ελεύθερη,<br />αφού κοντά σου η αγάπη έφτασε δεύτερη,<br />γυμνή κι απένταρη με βλέμμα σα γεράκι,<br />και κοντοστάθηκες λες κι ήσουν από τζάκι,<br />μα είσαι κηφήνας που δεν άγγιξε ποτέ του γύρη<br />και ξεχασμένος κεραυνός κρυμμένος μες στο λιοπύρι<br />που έχει σηκώσει ψηλά τη δικιά του παντιέρα,<br />χωρίς να ξέρει να διαβάζει τον αέρα<br />κι όσα πιο πέρα από το φως λαχταράει ένα παιδί<br />κι ας του λέγαν πως δε πρέπει να τα δει.<br /><br />Καθώς κι εσύ - που σκλήρυνες πολύ νωρίς κι είσαι έτοιμος τα πάντα ν' αρνηθείς,<br />είσαι παιδί - γητεμένο απ' το νερό της βροχής και την κατάρα μιας αιώνιας φυγής<br />που καρτερεί - με το κεφάλι συνέχεια ψηλά, μήπως μπορέσει και μέσα απ' τη βροχή<br />κάτι να δει - να 'χει μαζί του, όταν βρεθεί, αγκαλιασμένο από τις φλόγες γητεμένο παιδί.<br /><br />Άσε το πόνο από τα σπλάχνα σου παράμερα<br />κι αυτά που νιώθεις όλα ν' ακουστούν ωμά κι ολάκερα.<br />Πήγαινε βρες ζεστή βροχή και φτιάξε αντίδοτο<br />για να γιατρέψεις το μυαλό το όπλο το ανίκητο.<br />Πιάσε το χώμα και τη γη τρίξε συθέμελα,<br />τα δίποδα τ' ανέμελα και τα θεριά τα ακέφαλα<br />θα φοβηθούν, γι' αυτό μην αργοσαλεύεις,<br />με το δικό σου ρυθμό να σφυράς και να χορεύεις.<br />Μη ζηλεύεις, κύλα πάνω στης ψυχής σου τις ράγες,<br />μη γυρεύεις τραγούδια από σειρήνες χρονοφάγες,<br />στιγμές βρώμικες κι άγιες να ζώσεις,<br />μα το μίσος αν κοιτάξεις, θα πετρώσεις.<br />Δε θα γλιτώσεις απ' τ' άσκοπο, το αλόγιστο,<br />ό,τι σου τρωει την καρδιά πιάστο και όρκιστο,<br />να παει στο διάολο, σε τόπο άλλο, πιο γνωστό,<br />με το παράδεισο και με τη κόλαση φτυστό,<br />σα τις τύψεις τ' ονειρο τους και τη προσευχή τους<br />- κατάλαβε το - τι δουλειά έχεις μαζί τους<br />Είσαι παιδί με ρίζες στα σπλάχνα της γης,<br />γητεμένο απ' το νερό της βροχής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-540503739200313550?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-81951317919618366642007-10-18T00:38:00.001+03:002007-10-23T01:38:17.309+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RxaA6mJf06I/AAAAAAAAABw/jvIoMcLlKWE/s1600-h/347m.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RxaA6mJf06I/AAAAAAAAABw/jvIoMcLlKWE/s400/347m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122423370341667746" border="0" /></a>Θελοντας να επανελθω στην ηλεκτρονικη αυτη red square,χωρις να σπαταλησω αρκετο χρονο-εχουμε κ τη γαμοεξεταστικη που μας απορροφα ολη την ενεργεια...-σκεφτηκα να παραθεσω αυτο το ειδος posting...<br />Οσον αφορα τη συγκεκριμενη εικονα,αποτελει ενα μοιροσημο της 347 μοιρας της πολεμικης μας αεροποριας,το οποιο ειναι απλα τρομερο οπως κ το περιεχομενο της...<br />Ελπιζω αυτο το ειδος posting να τυχει αποδοχης των εταιρων αγαπητων φιλων....<br /><br />Χαιρετιζω τα πληθη....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8195131791961836664?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-60431255535295419642007-10-17T09:54:00.000+03:002007-10-17T10:44:48.734+03:00Χρονια πολλα ευχονται? Εν ξερω τι, και αν πρεπει να ευχηθω..Σιγουρα ομως θα πρεπει να το μνημονευσω..<br /><br />Ενα προβλημα που το γεννα η ιδια η ανθρωπινη κοινωνια, αποδεικνυοντας περιτρανα τις παθογενεις καταβολες της. Πολλοι το χαρακτηριζουν ευστοχα συγχρονο, ωστοσο θα τους ανατρεξω ευθυς στα πρακτικα του Πλατωνα και του Αριστοτελη οπως επισης και του Ομηρου, που καταδεικνυουν και αναδεικνυουν το ιδιο προβλημα στους συγχρονους τους..<br />Αναμφισβητητα, ομως, η παρουσα εικονα του προβληματος σχετιζεται αμεσα με τις (υπερ)συγχρονες πολιτικοοικονομικες και κοινωνικες συνθηκες που ολοενα και περισσοτερο συνεπικουρουν στη γιγαντωση και διαδοση του. Πολυ ευστοχα, καποιοι παρομοιαζουν αυτο το προβλημα με ενα καρκινικο ογκο. Ο οργανισμος (κοινωνια) εξασθενει και νοσει λογω ελλειψης απαραιτητων θρεπτικων στοιχειων (ισες ευκαιριες, κοινωνικο κρατος, δικαιη κοινωνια), σε συνδιασμο παντα με τις κληρονομικες-γενετικες οδηγιες (παθογενεις καταβολες). Ετσι, αναπτυσονται ταχυρυθμα τα καρκινικα κυτταρα (στερηση-φτωχεια), προσβαλλουν καθε ζωτικο οργανο του οργανισμου, και οδηγουν βασανιστικα στη καταρρευση του (διασπαση του κοινωνικου ιστου,αποσταθεροποιηση και κατακερματιση της κοινωνικης συνοχης).<br /><br />Ελπιζω η φλογα του κεριου στην εικονα, να ζεστανει αρκετα το φιλο αστεγο..<br />Ελπιζω η φλογα του κεριου στην εικονα, να κατακαψει τους (υπερ)δημοσιους αρχοντες μας για αυτη την καταντια..<br />Ελπιζω η φλογα του κεριου στην εικονα, να αναθερμανει τις σχεσεις καθε πολιτη με τους φιλους αστεγους..<br />Ελπιζω να σταματησει αυτος ο παγκοσμιος εξευτελισμος, της μνειας μια φορα το χρονο..<br />Ελπιζω να τους θυμαμαι και εγω λιγο πιο συχνα..<br /><br />17/10 : Παγκοσμια Ημερα Κατα Της φτωχειας..<br /><br />φοιτητης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-6043125553529541964?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-47406920506795185772007-10-17T09:28:00.000+03:002007-10-17T09:53:47.623+03:00<span style="color:#ffff33;"></span><span style="color:#99ff99;"></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RxWu92Jf03I/AAAAAAAAABc/IqMbzol_dGQ/s1600-h/840632_b.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122192528734409586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RxWu92Jf03I/AAAAAAAAABc/IqMbzol_dGQ/s200/840632_b.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><span style="color:#cc6600;">Η αντίληψη για τη φτώχεια :</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Η εικόνα που σχηματίζει το 33,4% των Ελλήνων στο άκουσμα της λέξης «φτωχός» είναι αυτή μιας οικογένειας που ζει με στερήσεις σε κάποιο υπόγειο της πόλης. Δηλαδή, η -δυστυχώς- συνήθης πλέον εικόνα, που αντικρίζει κανείς π.χ. στην Κυψέλη κοιτώντας τα παράθυρα που έχουν θέα ...στο πεζοδρόμιο και στα πόδια των περαστικών.<br />Το 23,1% ταυτίζει τη λέξη με την εικόνα άστεγου που ψάχνει στα σκουπίδια, ενώ το 14,4% με κάποιον ηλικιωμένο που ζητιανεύει ή ζει μόνος.</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Πώς γίνεται-καταντά κανείς φτωχός :</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Συγκλονιστικό, αλλά και ενδεικτικό για το πόσο «θαμπό» εμφανίζεται το πρόσωπο του κοινωνικού κράτους στους πολίτες της χώρας, είναι ότι το 49,6% πιστεύει ότι οι συνάνθρωποί τους βρέθηκαν σε κατάσταση φτώχειας από ένα τυχαίο γεγονός, που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Δηλαδή, έπειτα από κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας ή εργασίας.<br />Μόνο το 33,3% εντοπίζει την αιτία της φτώχειας σε κάποια ταξική διαφορά, απαντώντας ότι ήταν «πάντοτε φτωχοί».<br />Υψηλό στην ερώτηση αυτή 17,1% και το ποσοστό της απάντησης δεν ξέρω/δεν απαντώ (ΔΞ/ΔΑ), που εμπεριέχει και αρκετή δόση ανασφάλειας αφού <span style="color:#ff0000;">αν κάτι δεν το γνωρίζεις το φοβάσαι ακόμη περισσότερο</span>.</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Η φτώχεια (δεν) κάνει διακρίσεις :</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Τα παραπάνω στοιχεία σίγουρα προϊδεάζουν και εξηγούν σε σημαντικό βαθμό γιατί στην ερώτηση «προσωπικά φοβάστε κάποιες φορές μήπως βρεθείτε σε κατάσταση φτώχειας;» το 59,6% απαντά «Ναι».<br />Το 36,3% είναι σίγουροι πως έχουν εξασφαλίσει επαρκή απόσταση από τα όρια της φτώχειας, ενώ το 4,1% του ΔΞ/ΔΑ <span style="color:#ff0000;">κάνουν απλώς ...το σταυρό τους</span>.</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Η παγκοσμιοποίηση φέρνει φτώχεια (?):</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Στοιχείο με αξιόλογη ποιοτική σημασία για την πολιτική/κούς σε ευρωπαϊκό -και όχι μόνο εθνικό- επίπεδο είναι ότι το 68,5% των πολιτών θεωρούν ότι όπως εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και με τη μεγάλη αδικία που υπάρχει στην κοινωνία μας το να υπάρχουν φτωχοί είναι αναπόφευκτο! </span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Αντιμετώπιση :</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Την καταπολέμηση της ανεργίας μέσω της δημιουργίας περισσότερων ευκαιριών για την αγορά εργασίας θεωρεί το 69,6% ως τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για την αντιμετώπιση της φτώχειας.<br />Το 71% θεωρεί ότι όπλο απαραίτητο στον αγώνα κατά της φτώχειας είναι η ενίσχυση των μισθών, των συντάξεων και επιδομάτων, γεγονός που υποδηλώνει ότι συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός όσων πιστεύουν ότι η εύρεση εργασίας, δεν σου εξασφαλίζει στη σύγχρονη εποχή απόσταση ασφαλείας από τα όρια της φτώχειας.<br />Για το 92,4% των Ελλήνων η ευθύνη για την καταπολέμηση της φτώχειας ανήκει πρωτίστως στο Κράτος. Σημαντικά είναι τα ποσοστά όσων πιστεύουν ότι μπορούν να συνεισφέρουν στο σκοπό αυτό οι ΟΤΑ (65,1%) και η Εκκλησία (12,3%).</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Κυβερνητική πολιτική (κατά) της φτώχειας :</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Την ίδρυση του Εθνικού Ταμείου κατά της φτώχειας θεωρεί το 30,2% των πολιτών ως το σημαντικότερο μέτρο που ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομίας για την καταπολέμηση της φτώχειας. Ακολουθεί, η λήψη στοχευμένων μέτρων για πραγματικά φτωχούς (29,3%).</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Με πόσα ευρώ παύεις να είσαι φτωχός (???) :</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Τα 933,7 ευρώ είναι το μηνιαίο καθαρό εισόδημα, που χρειάζεται ένας «φτωχός» για να πάψει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία καλύπτοντας τις βασικές ανάγκες του. Αυτή είναι η δημοφιλέστερη απάντηση που προέκυψε από την έρευνα που διενεργήθηκε στα ειδικά κοινά, σε χώρους υποδοχής και περίθαλψης αστέγων και απόρων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.<br />Στους περισσότερους δηλαδή λείπουν 476 ευρώ περίπου, αφού κατά μέσο όρο οι ερωτηθέντες λαμβάνουν μηνιαίως 457,7 ευρώ.</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Το προφίλ του Έλληνα φτωχού :</span></div><br /><br /><div><br /><span style="color:#cc6600;">Το 32,6% των φτωχών αντιμετωπίζει πρόβλημα υγρασίας στο σπίτι του, το 28,2% μένουν σε σπίτια που τα δωμάτια είναι σκοτεινά και το 22,7% σε οικίες που δεν διαθέτουν θέρμανση.<br />Το 38,8% χαρακτηρίζουν πολύ κακή και κακή την υγεία τους και το 38,3% δηλώνει ότι -στην Ελλάδα της δωρεάν υγείας και του ΕΣΥ- στερήθηκε φροντίδες υγείας λόγω έλλειψης οικονομικής δυνατότητας. </span></div><br /><span style="color:#cc6600;"><br /></span><div></div><span style="color:#cc6600;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122192249561535330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RxWutmJf02I/AAAAAAAAABU/0aI82Mnjejk/s200/homeless_london.jpg" border="0" /> Το βλεμμα της ελπιδας . . .<br /><br /></span><div><span style="color:#cc6600;">Παραγωγη-(στιχοι) : Newsroom ΔΟΛ</span></div><br /><div><span style="color:#cc6600;">Παρουσιαση : φοιτητης</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-4740692050679518577?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-1047433645114884832007-10-15T00:50:00.000+03:002007-10-15T09:07:03.384+03:00Διχως να καταλαβω καλα καλα το ποτε περασε η βδομαδα,βρισκομαι ξανα στη κοκκινη<br />πλατεια μας,με σκοπο να κρατησω την υποσχεση που εδωσα...Δευτερη Δευτερα που προσπαθω να σπασω τα νευρα πολλών,παιρνωντας προκλητικα ,και με θρασσος θα ελεγα, την πρωτοβουλια να παρουσιασω ενα ακομη hip hop τραγουδι...<br />Για να μαι ειλικρινης,κανενα απο ολα αυτα τα κομματια που θα στριμωχτουν σε αυτη τη στηλη δεν εχουν αναγκη παρουσιασης... Ειναι ηδη χαραγμενα στις ψυχες ολων αυτων που τα αγαπησαν και μεγαλωσαν με αυτα....<br />Ας πουμε λοιπον,οτι αυτο που κανω το κανω για τη παρτη μου,και γιατι απλα γουσταρω που και που να ''ξαναμελετω'' τους στιχους αυτους...<br /><br />Και αυτη τη φορα θα μεινουμε πιστοι σε ενα συγκεκριμενο τμημα του ελληνικου Hip Hop,στο lowbap(κι αυτο γιατι δυστυχως ειναι πολυ λιγα τα εκτος lowbap αξιολογα σχηματα στην Ελλαδα)<br />Θα γυρισουμε πισω στο 1999,εκει που ο B.D.Foxmoor λιγο πριν φυγουν τα χρονια του 9,μας χαριζει την δευτερη προσωπικη δισκογραφικη του δουλεια. Ο λογος για το LP ''Στη Χαση και στη Φεξη''....<br />Προαγγελος αυτου,το περιφημο single ''δανεικες προσευχες'' ...<br /><br />Ενα απο ολα(βασικα όλα,αλλα τελος παντων) τα tracks που αξιζει να χωθει σφηνα σε αυτη την ηλεκτρονικη παρωδια που εχουμε σκαρωσει, ειναι το ''ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ''.Κομματι που συμπεριεληφθη και στο single αλλα και στο LP που αναφερθηκαν παραπανω...<br /><br />Ελπιζω να σας αρεσει οσο και μενα....<br /><br /><br /><br /><br />''ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ''<br />Παραγωγη-στιχοι-παρουσιαση: b.d.foxmoor<br /><br /><br /><br />Τη μοναξιά σου τη θυμίζουν οι πολλοί<br />κι ότι είσαι μικρός, εκείνοι που δεν ξέρεις<br />τη τρέλα που πουλάς, σου τη γυρίζουν οι τρελοί<br />και ο χρόνος μια πίκρα για όσα δε καταφέρεις.<br />Όσα έχεις πει, πάνω σε μάτια θα τα δείς<br />κι όσα μασάς, κρυφά θα τα προφέρεις.<br />Ό,τι κι αν φτύσεις, μπροστά σου θα το βρείς<br />κι ό,τι έχεις κλέψει, κάποτε πίσω θα το φέρεις.<br />Ό,τι αγαπάς, θα σε κάνει να μισείς<br />κι ό,τι φοβάσαι, δειλά θα σε θεριεύει.<br />Ό,τι σκορπάς, θα μοιάζει απόσταγμα ζωής<br />κι ό,τι ζητάς , πρώτο θα σε κυριεύει.<br />Όταν μιλάς, δε θα σου δίνουν προσοχή<br />και θα νομίζεις ότι είν’ αργά για να τους πείσεις<br />κι όσο γερνάς, δε θα τους περισσεύει ευχή…<br />στ’ αρχίδια σου ρε, κοίτα απλά να ζήσεις.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Υ.Γ<br />Τα post αυτα δεν εχουν σκοπο να παρουσιασουν καλλιτεχνες...Δεν θα<br />μπω σε αυτη τη διαδικασια,γιατι πρωτον δεν ειμαι ο καταλληλος να το<br />κανει,αλλα και γιατι κανενας απο τους καλλιτεχνες που θα φιλοξενηθουν<br />σε αυτα τα post δεν εχει αναγκη τη δικη μου ''υποστηριξη''...Σκοπος μου ειναι<br />η διαδοση της μουσικης...Μουσικη χωρις στιχους δεν υπαρχει(για hip hop μιλαμε παντα)...<br />Δινω απλα ενα ερεθισμα και οποιος γουσταρει ψαχνει μονος του να μαθει οτιδηποτε παραπανω...<br /><br /><br /><br /><br /> geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-104743364511488483?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-23315939890652381692007-10-14T12:34:00.000+03:002007-10-14T12:45:55.787+03:00<div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#66cccc;">Πεμπτη 4/10/07 Φρανκουρτη, Γερμανια. Ενα μεγαλο αλλα και κλειστο συνεδριο ελαβε χώρα. Θεμα: το ευρωσυνταγμα και οι εξελιξεις στην πορεια της ευρωπαικης ολοκληρωσης. Συμμετεχοντες: λιγοι εκλεκτοι (χρηματο-)οικονομολογοι (μεταξυ των οποιων και ενας καθηγητης μου απο τον οποιο πληροφορηθηκα και το συγκεκριμενο γεγονος το οποιο δεν ελαβε σχεδον καθολου δημοσιοτητα στην Ελλαδα) και μερικα πολιτικα στελεχη απο ολον τον κοσμο και ειδικοτερα απο την Ευρωπη.<br />Οπως γνωριζουμε, η ευρωπαικη ενωση και τα μελη-κρατη της εχουν ηδη δημιουργησει μια νομισματικη ενωση. Η συμμετοχη σε μια τετοια ενιαια αγορα εχει δυο οψεις, την θετικη (εξαλειψη κινδυνων λογω απαλειψης αβεβαιοτητας, μειωση κοστους συναλλαγων, μειωση τιμων αγαθων, ενιαιο χρηματοπιστωτικο συστημα, εξαλειψη κερδοσκοπικων πιεσεων κ.α.) και την αρνητικη (απεμποληση ασκησης ανεξαρτητης νομισματικης και συναλλαγματικης πολιτικης, απωλεια «οπλων» για την βραχυχρονια αντιμετωπιση του πληθωρισμου και φυσικα της ανεργιας κ.α.). Η προηγουμενη αποπειρα καθιερωσης του ευρωσυνταγματος εχει πεισμωσει αρκετους ωστε να το επιτυχουν και ειμαι απολυτα πεποισμενος οτι σε λιγα χρονια θα περασει. Το ευρωσυνταγμα προωθει ακομα περισσοτερο την ιδεα της ενοποιησης της Ευρωπης. Ενα απο τα σημαντικοτερα ειναι οτι εμπεριεχει αρθρα σχετικα με την μετατροπη της σε πληρη οικονομικη ενωση που σημαινει οτι εκτος της νομισματικης ενωσης που υφισταται τωρα θα υπαρξει και κοινη δημοσιονομικη γραμμη, με λιγα λογια ο κ. Αλογοσκουφης θα ειναι απλα ενας υπαλληλος, οπως αυτην την στιγμη ο κ.Γκαργκανας της ΕΚΤ, με περιορισμενες αρμοδιοτητες καθως θα υπαρχει ενα υπερ-υπουργειο οικονομικων με εδρα, πιθανον, στην Αγγλια η Γαλλια. Η διαφορα με την προηγουμενη αποπειρα ειναι οτι τωρα επιχειρειται η οικονομικη ολοκληρωση με πολιτικους παραγοντες και συμφεροντα που κατα την γνωμη μου δεν ειναι οτι καλυτερο.<br />Ποιος ειναι ο σκοπος ολων αυτων των κινησεων και ποιο το αποτελεσμα; Αυτη την στιγμη μονο υποθεσεις μπορουμε να κανουμε και θα μπορεσουμε να κρινουμε εκ του αποτελεσματος (θα φανει στο χειροκροτημα...). Η προσπαθεια εγκειται στο γεγονος απομιμησης του Αμερικανικου μοντελου με τις επιμερους πολιτειες και την κεντρικη ομοσπονδιακη κυβερνηση. Ομοιως, τα μελη κρατη της ΕΕ θα αποτελουν κοινοτητες μιας κεντρικης εξουσιας. Η δυσκολια αυτου ειναι οτι, σε αντιθεση με την Αμερικη η οποια δεν διαθετει καποιο βαθυτερο ιστορικο και πολιτιστικο υποβαθρο, οι ευρωπαικες χωρες εχουν ριζωμενη ιστορια (Γαλλια,Ιταλια,Ελλαδα κ.α.) την οποια δεν ειναι ευκολο να δεχτουν να την απορριψουν για χαρη μιας ενωσης, εξου και οι αντιδρασεις μερικα χρονια πριν. Παραλληλα, η ολοκληρωμενη ενοποιηση αποτελει προπομπο της πολιτικης ενοποιησης, που σημαινει κεντρικη εξουσια επι ολων των κοινοτητων που εντασσονται σε αυτο το club οποτε ο κ.Καραμανλης θα ειναι ομοιος με εναν νομαρχη. Αξιζει να σημειωθει σε αυτο το σημειο οτι οι αποφασεις θα λαμβανονται πλειοψηφικα και οχι ομοφωνα οπως γινοταν μεχρι τωρα, πραγμα που συναπαγεται οτι οι απαιτησεις της μειοψηφιας-μικρων κοινοτητων δεν θα λαμβανονται και πολυ σοβαρα υπ’οψην και αυτο ισως οδηγησει σε παραγκωνισμο κρατων οπως η Ελλας με μικρα οικονομικα μεγεθη και δυναμη.<br />Μπορουμε να αποφυγουμε να συμμετεχουμε σε αυτο το club, που προς το παρον φερει τον τιτλο ΕΕ; Βεβαιως οχι...Η παρουσα οικονομικη και πολιτικη ενωση θα ειναι ελκυστικη για πολλα κρατη καθως θα παρεχει δελεαστικα οφελη (οσο και κοστη). Αλλωστε πολλοι θεωρουν οτι αυτη θα συνεχισει να διευρυνεται και θα «απορροφησει» ακομα και την υπερδυναμη της Ρωσιας. Αν πραγματι τα πραγματα εξελιχθουν οπως φαινεται και οπως σχεδιαζεται (και δεν συμβουν ολα αυτα που αναφερει ο κ.Λιακοπουλος) τοτε σε αρκετα χρονια (σε τρεις γενιες απο τωρα;) θα κανουμε λογο για πληρη πολιτικη και οικονομικη ενοποιηση ολοκληρου του πλανητη υπο την στεγη μιας ενιαιας κυβερνησης. Κατα ποσο αυτο ειναι εφικτο, δεν γνωριζω. Αν θα ειναι καλο, επισης δεν γνωριζω.ειμαι αρκετα επιφυλακτικος αλλωστε μου φανταζει λιγο ουτοπικο και ταυτοχρονα εφιαλτικο...Πολιτικοι ειναι αυτοι...</span></div><div align="justify"><span style="color:#66cccc;"></span> </div><div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#ffff33;"><strong>-</strong><span style="font-size:85%;color:#66cccc;">(σοφός)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-2331593989065238169?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-79814635007019613842007-10-14T12:26:00.000+03:002007-10-14T12:32:53.513+03:00<div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;">Ειναι γυρω στις 11:00 το πρωι. Το δωματιο εχει σταματησει να «χορευει» στο μυαλο μου και εχει σταθεροποιηθει στις γνωστες συντεταγμενες. Με συντροφευει μονο ενας πονοκεφαλος αλλα δεν με αποτρεπει απο το ανοιγμα του η/υ και απο την πληκτρολογηση αυτων των γραμμων.<br />Υπαρχουν στιγμες που περνουν αδιαφορα απο το πεδιο ενδιαφεροντος και δεν αποτελουν ερεθισμα των αισθησεων σου. Αυτες οι αδειες, οι κενες στιγμες απλα υπαρχουν για να γεμιζουν το προγραμμα της καθημερινοτητας σου, υπερτερουν των υπολοιπων, κι ειναι σιγουρο πως ‘δεν αφηνουν τα σημαδια τους στην αμμο του χρονου’.<br />Ειναι και αλλες στιγμες, που σου αποτυπωνται γιατι εμπεριεχουν κατι το μοναδικο, που νιωθεις οτι σμιλευουν περιτεχνα το γλυπτο της μνημνης σου, που <strong>νιωθεις ευλογημενος</strong>-κι οχι μονο τυχερος- που (τις) ζεις. Αυτες ειναι που <strong>δινουν νοημα</strong> και αφηνουν μια γλυκια επιγευση οταν τελειωνουν.<br />Μια τετοια γλυκια επιγευση νιωθω τωρα. Ειμαι σιγουρος πως περασα τελεια αναμεσα σε προσωπα προτυπα, ιδανικα, αξιολογα, σαν <strong>μικροι θεοι</strong> για μενα. Σχεδον ολοι τους ηταν εκει. Καθισμενοι γυρω απο τα τραπεζια, με μονιμο παρατηρητη ενα τζακι στην γωνια ενος μικρου δωματιου. Απλη συνταγη για μεγαλα πραγματα. <strong>Λιτη ευτυχια</strong> χωρις ορια και περιορισμους. Λιγο κρασι (ή μηπως αρκετο;) ενας μεγαλος μουσικος με μπουζουκι, φωνες που γεννιουνται σε διαφορετικες φωνητικες χορδες συναντιουνται ως κυματα στον αερα και ενωνονται ολες σε ενα σωμα. Παρηχθη ετσι ενα αποτελεσμα που ομοιο του δεν ειχα ξαναζησει.<br />Αν υπαρχουν μερικες στιγμες που νιωθεις πιο σημαντικος ή πιο μεγαλος απο οτι πραγματικα εισαι τοτε σιγουρα μια απο αυτες ηταν χθες. Ειμαι τυχερος. Σας ευχαριστω...Χρονια καλα...<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:lucida grande;color:#00cccc;"><span style="font-size:130%;color:#ffff33;">-</span>(σοφός)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-7981463500701961384?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-80054520061946149682007-10-13T11:04:00.000+03:002007-10-13T12:02:22.220+03:00Ειναι πρωι,τα ματια μου δειλα επιχειρουν να δεχτουν τις πρωτες εικονες της μερας,αλλα ματαια...<br />Διστακτικα αλλα σχεδον μηχανικα εχω ηδη αρχισει να αγκαλιαζω την καθημερινοτητα μου...Μολις που καταφερνω να μιλησω και να κρατηθω ξυπνιος...<br />Ο καφες βρισκεται ηδη διπλα μου...Ζεστος,ευεργετικος,ετοιμος να μου προσδωσει τις μαγικες του ιδιοτητες ξανα...<br /><br />Ο υπολογιστης ειναι ανοιχτος ,χωρις να καταλαβω γιατι αρχιζω να περιπλανιεμαι στα γνωστα λημερια...Το αποτομο ταρακουνημα και κατεπεκταση ξυπνημα δεν αργει να ερθει...Σχεδον αυτόματα μπαινω και εγω στην διαδικασια να εκτεθω και μαλιστα ηλεκτρονικα.....<br /><br /><br />Μοναδικος σκοπος...Να φωναξω....ΚΑΛΗΜΕΡΑ.....<br /><br />ΚΑΛΗΜΕΡΑ, λοιπον σε ολους εκεινους που φωναζουν αδυναμοι,ενω εχουν δυναμεις που κανουν το κοσμο να γυριζει...και το ξερουν...<br /><br />ΚΑΛΗΜΕΡΑ, σε εκεινους ,που καθε καθε φορα που πεφτει το σκοταδι,κρυβονται μεσα σε αυτο....<br /><br />ΚΑΛΗΜΕΡΑ, σε οσους ερχονται αντιμετωποι με τα λαθη τους,τα αναγνωριζουν ...και πρεπει να τα χαιρονται<br /><br />ΚΑΛΗΜΕΡΑ, και σε αυτους που σημερα δεν θα μπορεσουν,η δεν θα θελουν,να χαρουν τη γιορτη που θα στηθει για τους ιδιους<br /><br />ΚΑΛΗΜΕΡΑ, σε οσους ειναι τελειοι...σε ολα τους...<br /><br />ΚΑΛΗΜΕΡΑ και σε εκεινους που αναζητουν την δικη τους ευτυχια ματαια,κι ας γνωριζουν τελεια την ευτυχια των αλλων..<br /><br />Γιατι ,ναι ρε, ειναι καλη μερα...Τουλαχιστον ειναι μια ΑΛΛΗ μερα...<br /><br />Δανειζόμενος τα λόγια μιας αγαπημένης μορφής,κλείνω με μια συμβουλή...<br /><br />Αν καποιο πρωι ξυπνησεις και ο αερας που αναπνεεις,βρωμαει οπως ο χτεσινοβραδυνος..βρες το θαρρος και πες στον εαυτο σου...<br />''Τραβα τα ξυνισμένα μούτρα σου πιο πέρα,κι αφου με ξύπνησες πες μου καλημέρα ρε...''<br /><br /><br /><br />geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8005452006194614968?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-85472008335601759872007-10-12T22:00:00.000+03:002007-10-12T23:05:22.349+03:00<div align="justify"><span style="color: rgb(102, 204, 204);font-family:lucida grande;" >Αληθεια,γιατι καθομαι αυτη την στιγμη μπροστα στην οθονη του η/υ; Ηταν αλλη μια μερα, σχεδον, οπως ολες οι αλλες. Μολις τελειωσαν οι διαδικασιες που καθοριζουν και προσδιοριζουν τον δικο μου ορισμο της καθημερινοτητας , της ρουτινας μου...<br />Αληθεια, περιμενω να γραψω κατι διαφορετικο αποψε; Κατι που ισως να διανθισει το χωρο αυτο του ιστολογιου; Προφανως οχι. Η διαυγεια του μυαλου μου(;) εχει περιοριστει, αν οχι εξαφανιστει. Ειναι απο τις στιγμες που θελω απλα να ξαπλωσω στο κρεβατι μου να πω,πως λιγο-πολυ, τα καταφερα και σημερα, να ξεγελασω τον εαυτο μου, να χαθω στα ονειρα μου, στις υποθεσεις μου, στα λογια που ειπα και σε αυτα που δεν ειπα, στα λαθη μου , στις θυμησες μου. Παρ’ολα αυτα στεκομαι μπροστα σε αυτη την οθονη. Ισως γιατι θεωρω το γραψιμο μια διαδικασια ιερη, μια συνεχη διαδικασια αυτοπαρατηρησης, πολυ ξεχωριστη για μενα. Μια ατερμονη αναδιφηση στα δαιδαλωδη και συναμα κρυφα κι αβατα σημεια του μυαλου μου και της εσωστρεφους προσωπικοτητας μου.<br />Τωρα ειναι η στιγμη που μυριζω την ιδιαιτερη αυτη μυρωδια της βροχης. Εβρεξε πριν λιγο. Ο αερας μυριζει θλιψη και μελαγχολια αποψε για μενα. Η βροχη εφερε μαζι της εικονες, λογια, αναμνησεις, τις οποιες επλεξε μαζι με τις σταγονες της, και υστερα αφου τις αποχαιρετησε, τις αφησε να πεσουν ευλαβικα στην γη και να αναπαραγουν ενα απο τους πιο αγαπημενους μου ηχους. Ενα τραγουδι που θαρρω στα αυτια μου φτανει γλυκο ασμα μιας θεας που με καλει να μην απαρνηθω ονειρα αλλα να κανω τα παντα για αυτα. Να προσπαθησω και να μην αφησω τιποτα αλλο πια στην, αλλη θεα, τυχη. Ετσι μου ελεγε χαρακτηριστικα ενας φιλος. Σου εχω απολυτη εμπιστοσυνη, στο μονο που δεν σε εμπιστευομαι ειναι αν θα καταφερεις <strong>να κρατησεις την ευτυχια</strong>, στον αν καταφερεις να την βρεις και να την κρατησεις...Στο αν καταφερεις να βρεις τον δρομο προς αυτην...Αυτα τα λογια θυμαμαι μεσα στα αλλα αποψε...Αυτα τα λογια αντηχουν μεσα στο μυαλο μου...Σε ακουω φιλε...Σε ακουω ξανα να το επαναλαμβανεις. Αλλα...<br /></span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(102, 204, 204);font-family:lucida grande;" > Η νυχτα κανει ακομα πιο μυστηριακο αυτο το τοπιο, αυτη την στιγμη. Ριχνει απλοχερα το πεπλο της,με ταξιδευει ακομα πιο μακρια. Σε μερη που θα ηθελα να παω αλλα δεν μπορω. Σε μερη που ηθελα να ειμαι αλλα δεν εχω την δυναμη ή τα μεσα. Γιατι ακομα κι αυτο το τοσο απλο θελει αυτη την ανεξηγητη δυναμη. <strong>Θελει θαρρος</strong>...Αυτη ριχνει το πεπλο της, κι εγω σαλευω στο σκοταδι του δωματιου μου, αφουγκραζομαι τους ηχους της βροχης και φευγω απο αυτο το κουφαρι...Σιγα-σιγα, εκει οπου δεν υπαρχουν νομοι, φοβοι και αδυναμιες.<br />Απομακρυνομαι, αυτο ειναι ισως το τελος σε αυτο το λογυδριο.Σκορπιες λεξεις ισως χωρις νοημα και ουσια. Δεν ξερω καν αν υπαρχει μια αλληλουχια. Ενας λογικος ειρμος, μια βαση πανω στην οποια αρχισα, συνεχισα και θα τελειωσω. Ισως πηγα εναντια...Ισως αυτο να ειναι το τελος...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" >-</span><span style="font-size:100%;">(Σοφός)</span></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120528542439822162" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rw_FlGJf01I/AAAAAAAAABM/BwPU80g789w/s200/DSC01951.JPG" border="0" height="123" width="166" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-8547200833560175987?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-76290916559615101552007-10-09T13:54:00.000+03:002007-10-12T09:38:22.445+03:00<div><span style="color:#ff6600;">Προς το παρον δε θα υιοθετησω τη πρακτικη του αγαπητου geo12-εβδομαδιαιο posting-, και θα συνεχισω να po(u)staro με βαση εμπειριες-βιωματα οχι (μονο) δικα μου, σε (α)τακτες χρονικες στιγμες. Η καταγραφη τους ομως, εξελισσεται σε μια ανοητη και ανιαρη διαδικασια αν περιοριστει στην απλη περιγραφη και εν επεκταθει στην αναζητηση των ουσιαστικων συνθηκων και αιτιασεων..</span></div><br /><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">[Παντα ειχα ενα προβλημα να προλογιζω αυτα που θα κανω ή θα πω, και σε αρκετες περιπτωσεις αυτα που θα γραψω..]</span></div><br /><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Το κακο -ενα απο τα πολλα, καλυτερα..- με το ανθρωπινο μυαλο ειναι οτι (επι)τασσει καθε βιολογικη και διανοητικη διαδικασια του ανθρωπου υπερ του προσωπικου συμφεροντος. Οσο και αν θελουμε να φανουμε ή -καλυτερα- να αυτοπροσδιοριζομαστε ως ανιδιοτελη οντα,η ιδια η φυση ερχεται να μας διαψευσει και να μας (απο)γοητευσει χτυπωντας το ''καμπανακι'' της αυτοσυντηρησης και της επιβιωσης οταν το χρηζουν οι περιστασεις. Δυστυχως, σε δυο διαφορετικες, ''κρισιμες'' στιγμες, λειτουργησα οπως ακριβως μού επεβαλε αυτη η κακια φυση και νομιζω καταφερα να απογοητευσω...</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε,που το τηλεφωνο χυπησε λιγο πριν τις 6 το πρωι, και μια ομιλια το πολυ ενος λεπτου μας εσυρε στην πρωτευουσα..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε,που εν πιστευα στα ματια μου οταν ειδα το χλωμο της προσωπο να μην θελει να επανελθει στη φυσιολογικη ροη των πραγματων και να επιμενει να παραμενει παγωμενο σε περασμενες στιγμες..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που ακομα και τα παραμορφωμενα μας ειδωλλα απο τους καθρεφτες ενιωθαν εγκλωβισμενα πισω απο σεντονια και προκαταληψεις..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που εν ηξερα τί να της πω και τί να κανω για να μαλακωσω τον πονο..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που εν απολαυσε την αγαπημενη της θεα..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που μαυρες, ''μασκοφορες'' φιγουρες ετρεχαν πανικοβλητες να αποδειξουν λιγη απο την ''αγαπη'' τους..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που δακρυσα γιατι δακρυσε και που θυμωσα με το θυμο της..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που ελεγα οτι την καταλαβαινω ενω ηξερα οτι εν προκειται να την καταλαβω ποτε..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που την εβλεπα να κοιμαται και την ακουγα να (παρα)μιλαει..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ηταν τοτε, που εν ηξερα τί να της πω και τί να κανω για να μαλακωσω τον πονο..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Ναι..ηταν τοτε, που διαβασα οτι πνιγεται και εν επεσα να τη σωσω... </span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">ντελιριο ειπαν..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Σε ολες τις παραπανω στιγμες,νομιζω πως θα μπορουσα να ανταποκριθω. Θα μπορουσα ισως να επωμιστω λιγο απο τον πονο της και να καταφερω να ελαφρυνω το μαρμαρινο της σταυρο.. Αντιθετα,ομως, κλειστηκα στο ''καβουκι'' του εαυτουλη μου και (ψευτο)προστατευθηκα απο τις παραπλευρες απωλειες..(ωραια τα καταφερες κουτε!!!) .</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Επειδη ειμαι πολυ εγωιστης, εν θα καταφερω να μοιραστω -προς το παρον τουλαχιστον- την αλλη,τη δευτερη ''κρισιμη'' στιγμη που βασιλεψε το ενστικτο και καταφερε να απογοητευσει αγαπημενα προσωπα..</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;">Εν καταλαβατε, ε ? Εν πειραζει, θα καταλαβει αυτη... (..ελπιζω!)</span></div><br /><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119327235792163618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RwuA_2Jf0yI/AAAAAAAAAA0/DS3rYIkBzWg/s200/256795634_2c614c7780.jpg" border="0" /><br /><div><span style="color:#ff6600;"></span></div><div><span style="color:#ff6600;">φοιτητης</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-7629091655961510155?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-38128086305573392782007-10-08T21:04:00.000+03:002007-10-15T09:07:03.384+03:00Ύστερα απο τις απαραιτητες συστασεις των υπολοίπων παίρνω ξανα την σκητάλη<br />και καθομαι μπροστα στον υπολογιστη...(Αστείο μου φαινεται, αφου η γαμημενη η εξεταστική με έχει καρφωμένο εδώ και δυο μήνες σε<br />αυτό το γραφείο...)<br />Όπως και να χει τα χειρότερα έπονται, όπως ειπε και ο ''σοφός''<br />,και μοναδικός τρόπος για να ξεφύγουμε είναι να κάνουμε ....<br /><br /><br />Ηταν περίπου η εποχη που πρωτοαρχιζα να καταλαβαίνω τι είναι μουσική,η τουλάχιστον να καταλαβαίνω τι ακούω και γιατί,οταν άκουσα για πρώτη φορα hip hop.<br />Λέξεις αστείες,μικρές και οχι ιδιαιτερα γνωριμες στην Ελλαδα εκείνη την εποχή(Ενω σήμερα...,ας είναι καλά ο Νινο...)<br />Φυσικα το hip hop στην ελλαδα ,οπως είχε πει και καποιος καποτε,ηταν μια ΚΛΑΝΙΑ τοτε!<br />Και τι απέγινε?Κλανιά παρέμεινε...Μεσα όμως σε ολη αυτήν την ευωδία της<br />ελληνικης μουσικης σκηνης η κλανια του hip hop ήταν για κάποιους οξυγονο...Και ηταν<br />πολλοι όλοι εκείνοι που προτίμισαν να βάλουν το κεφάλι στη φωτιά και να ακολοθήσουν την αλεπού στης φωτιάς τα μέρη.....<br />Λίγο πολύ αυτό έκανα και εγω με τους active member και απο τοτε(θα ναι 9 χρονια)<br />δεν μπορω να ξεφύγω απτο λαβωμένο ξωτικό τους...<br /><br />Μετά απο αυτη την παρένθεση που ειμαι σιγουρος κανενα δεν ενδιαφέρει<br />καιρος να δείξω τον πραγματικο λόγο του αποψινου παραλληρηματος...<br />Δυστυχως πολλοι θα δυσαρεστηθούν αλλα αναλαμβάνω να εγκαινιάσω την<br />πρώτη εβδομαδιαια στήλη του blog...(αν μπορεί να υφίσταται τετοιος όρος)<br /><br />Κάθε Δευτέρα θα παρουσιάζω ένα hip hop τραγούδι προκειμένου να δουν οσοι γουστάρουν,<br />γιατι τέτοιο κόλλημα με μια μουσική που ίχνος σχέσης δεν έχει με οποιαδήποτε παρτιτουρα και πεντάγραμμο.....<br />όσοι πιστοι προσελθεται,''κι αν δεν φοβάστε τις φλογες εχει χώρο ανέβείτε''....<br /><br /><br />ΣΑΝ ΔΑΚΡΥΑ - ACTIVE MEMBER<br /><br />(Παραγωγή: B.D.Foxmoor, στίχοι- παρουσίαση: Sadahzinia)<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rwq2LmJf0vI/AAAAAAAAAAc/alEcoYs3ECM/s1600-h/crews_29-6-2004-15_37_25.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/Rwq2LmJf0vI/AAAAAAAAAAc/alEcoYs3ECM/s320/crews_29-6-2004-15_37_25.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119104236795187954" border="0" /></a><br /><br />active member LP ''Το μεγαλο κολπο'' 1995 Num.17 (Πρωτη επισημη δισκογραφικη δουλεια<br />με την wearner,και πρωτη φορα που ενα ελληνικο hip hop συγκρότημα κλείνει συμβόλαιο με εταιρια και μάλιστα πολυεθνική)<br /><br />Το κομμάτι ειναι ιδιαιτερα σημαντικο,γιατι αυτό αποτέλεσε το ''βαπτισμα'' για την sadahzinia,τη lady of riddles του low bap.Μόλις 17 χρονώ τότε<br />αποτέλεσε την πρώτη (και την μοναδική θα έλεγα) γυναίκα που εκανε hip hop στην ελλαδα<br />Απο την πρωτη κιολας δουλεια της η Γιολαντα Τσιαμπόκαλου μας εδωσε ένα πολυ καλο δείγμα για το τι θα ακολουθήσει τα επομενα χρονια (μετρα ηδη 12 χρονια στη μουσική 5 προσωπικους δισκους,άπειρες ώρες στην σκηνή και απο το 2004 ειναι μελος των active member)<br /><br />ΣΑΝ ΔΑΚΡΥΑ<br /><br /><br />- Απ’ τις σταγόνες της βροχής που χτυπάνε<br />πάνω στο τζάμι και σαν δάκρυα κυλάνε<br />σαν μια που χρόνια κρατάω μέσα μου εικόνα<br />ερωτευμένη είμαι ακόμα με ένα γκρίζο χειμώνα.<br />Κι η σκέψη μου σε σένα πάλι τώρα τρέχει<br />κι η καρδιά μου άλλο μόνη να’ ναι δεν αντέχει<br />και μια θλιμμένη μελωδία απ’ της βροχής τους ήχους<br />να μου θυμίζει ξανά παλιούς σου στίχους.<br />- Κάθε σταγόνα ένα χαμένο όνειρό μου<br />κι όλα τα σύννεφα ξανά στο μυαλό μου<br />κι ενώ μιλάω στο Θεό μια ευχή μόνο κάνω<br />να κλαιει ο ουρανός για μένα σαν πεθάνω.<br />- Και έκλαιγε μαζί σου τότε ο ουρανός<br />γιατί είχε ακούσει βλέπεις της ευχή σου ο θεός<br />και σαν δάκρυα γεμάτα από πόνο<br />το ταξίδι της βροχής μοιάζει μέσα στο χρόνο.<br />Κι ενώ τα πάντα σκεπάζει εγώ πονάω<br />δε σκέφτομαι τίποτα απλώς τραγουδάω<br />ψάχνω για σένα κάπου εκεί στη βροχή<br />και αναρωτιέμαι γιατί αυτή η ευχή.<br /><br />Και αλήθεια σ’ άκουσε ο Θεός<br />και έκλαψε ο ουρανός<br />και αναρωτιέμαι στη βροχή,<br />γιατί αυτή η ευχή.<br /><br />- Και όλη η ζωή σου έμοιαζε με τη βροχή<br />και κάθε όνειρο χαμένο ζούσε μέσα στην ευχή<br />γι’ αυτό τα δάκρυα κυλάνε του ουρανού<br />κι είναι σα να ακούω τη φωνή σου από παντού.<br />Και σφίγγω τα μάτια μου να μη δακρύσω<br />κοιτάω ψηλά και δε θέλω να μιλήσω<br />σ’ όλους εκείνους που στα μάτια με κοιτάνε<br />σιωπηλοί κι ανήμποροι, δήθεν πονάνε<br />που δεν μπορούν να σε νοιώσουν στη βροχή·<br />δεν τους αφήνει για άλλη μια φορά η ντροπή,<br />μα εγώ το ακούω το τραγούδι σου στα σύννεφα ψηλά<br />κι αλήθεια νιώθω πιο καλά.<br />Όταν ξέρω ότι για μένα τραγουδάς<br />και θα ’ναι σίγουρα σα να με φιλάς<br />κάθε φορά που θα κλαιει ο ουρανός<br />θα θυμάται την ευχή σου ο θεός.<br /><br /><br /><br /><br />Με σεβασμό και εκτίμηση<br /> geo12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-3812808630557339278?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-23804997623063735062007-10-08T19:50:00.000+03:002007-10-12T09:34:43.942+03:00<div style="text-align: justify; color: rgb(51, 204, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:arial;"> Ολα τα πραγματα ερχονται στο καιρο τους...Κ προφανως αυτη εδω η χρονικη στιγμη αποτελει την ημερομηνια γεννησης τουτου του ιστολογιου...Μεγαλη στιγμη για εμας καθως το σχεδιαζαμε καιρο αλλα δεν το πραγματοποιουσαμε (μεχρι σημερα).<br /> Θα συστηθω ως ο τεταρτος κρικος αυτης εδω της παρεας (και ηλεκτρονικης πλεον) που αποφασισε να μην ηρεμησει τελικα, παρα τις παραινεσεις πολλων, και να εκφρασει οσα την προβληματιζουν, οσα την ανησυχουν.<br /> Σκεφτηκαμε πως πρεπει να blog-αρουμε την μιζερια και να βγουμε απο την ληθη των καιρων και των εαυτων μας. Σκεφτηκαμε, επισης, πως πρεπει να βγουμε απο το τελμα της μη δημιουργικοτητας και να μεταφερουμε λογια και εικονες, βαζοντας ετσι την δικη μας σφραγιδα και αφηνοντας το στιγμα μας στα ψηφιακα αυτα μονοπατια. Τελικα, καποιος οξυδερκης φοιτητης εκανε την πρωτη κινηση και εμεις ακολουθησαμε πιστα τον δρομο που ανοιξε μπροστα μας. Τωρα πλεον εχουμε ενα επιπλεον βημα, περα απο την red square και τον νικοκρεπα, για να εκφραστουμε οπως εμεις θελουμε. Αλλωστε, <span style="font-style: italic;">δεν ελπιζουμε σε τιποτα. Δεν φοβουμαστε τιποτα.Ειμαστε ελευθεροι...</span><br /> Αυτο ειναι....Μια παρεα τεσσαρων ατομων. Ενα blog. Ενα συνθημα...Σας συμβουλευουμε να καθησετε αναπαυτικα και να απολαυσετε το ταξιδι, που ελπιζουμε να κρατησει πολυ...Κ πρωτα απ'ολα <span style="font-weight: bold;">να ηρεμησετε</span>...ΟΛΟΙ ΣΑΣ...<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(102, 204, 204);font-family:lucida grande;" ></span></span></div> <span style="color: rgb(102, 204, 204);">Καλη συνεχεια λοιπον...<br />Τα χειροτερα επονται...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-2380499762306373506?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-68981577167950457522007-10-08T14:19:00.000+03:002007-10-12T09:34:43.943+03:00Ε..ναι λοιπον, ειμαι ενας απο τους ευτυχεις γονεις αυτου του blog. Κατ'αρχην να συστηθω : ειμαι ο ''φοιτητης'' (το ξερω εν ειμαι ο μονος και διολου χαιρομαι γιαυτο. . .), ετσι ακριβως οπως με χαρακτηρισε ο ψηλος.<br /><br />Το μονο σιγουρο ειναι οτι η φραση ''ψεκαστε,σκουπιστε,τελειωσατε'' χαρακτηριζει απολυτα την ιδεα και την πραγματωση της, οσον αφορα το συγκεκριμενο blog. Σε λιγοτερο απο 600' εγινε η αρχη και τα πραγματα εν αργησαν να σοβαρεψουν..Το πρωτο ''χτυπημα'' εγινε απο το ψηλο και ομολογω οτι με ξαφνιασε οσο η νικη του Αστερα Τριπολης επι του ΠΑΟ στη μπαλα!!! Με εριξε στο καναβατσο.. Ευτυχως, η (ψυχολογικη) στηριξη που ετυχα απο το σοφο της 4αδας(και οχι μονο!) ηταν καθοριστικη και η ανακαμψη εν αργησε να επελθει. Το δευτερο ''χτυπημα'' (απο το geo12) με πηρε ξοφαλτσα, και καταφερα γρηγορα να ξαναμπω στο ρυθμο του.. αγωνα. Αναμενω το τριτο ''χτυπημα'', που ειμαι σιγουρος για το αποτελεσμα : θα μπλεχτω στα σχοινια και θα μεινω για πολυ καιρο εγκλωβισμενος..!!! Καλη μου αναρρωση...<br /><br /><br /><br />Στο σημειο αυτο, για λογους κατανοησης και μονο, οφειλω να κανω μερικες επεξηγησεις-συστασεις. Θα προσπαθησω να ''αποδωσω'' καποιες εκφρασεις της παρεας ετσι ωστε να μυηθειτε ταχυτερα, και να γευτειτε λιγη απο τη putrescence μας :<br /><br /><ul><br /><br /><li>4αδα : μια..''ανησυχη ομαδα ανθρωπων'' με στοχο και ονειρα για το (α)βεβαιο μελλον που τους περιμενει τοσο στην ακαδημαικη οσο και στην προσωπικη τους ζωη...! </li></ul><p> </p><ul><li>red square : ..προφανως πλατεια! καθολου κοκκινη και απαγορευονται οι πονηροι συνειρμοί!!! σημειο συναντησης εδω και αρκετα χρονια για την παρεα και μερος στο οποιο ζησαμε ΜΕΓΑΛΕΣ στιγμες και (ελπιζω,ή μαλλον οχι,ειμαι σιγουρος) θα ζησουμε ακομη μεγαλυτερες...!</li></ul><p>ηλικιακα. . .</p><ul><li>ψηλος : μου βαζω δυσκολα..! ακαταμαχητος σε ΟΛΑ τα επιπεδα...α!εκτος απο ενα. . . (?)</li></ul><p> </p><ul><li>σοφος : απλα..το λεει η λεξη...!</li></ul><p> </p><ul><li>geo12 : σκεφτεται πριν απο σενα για σενα..ειλικρινα μεγαλο ταλεντο...!!!</li></ul><p> </p><ul><li>φοιτητης : το αφηνω για σας..</li></ul><p> </p><p>the show must go on!!! τα καλυτερα ερχονται. . .</p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RwpwXGJf0tI/AAAAAAAAAAM/_1oBbPwuTU4/s1600-h/Skiaxtro.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fkMy3EtNdHw/RwpwXGJf0tI/AAAAAAAAAAM/_1oBbPwuTU4/s200/Skiaxtro.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119027468549739218" border="0" /></a><p>φοιτητης</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-6898157716795045752?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-12337135465207670332007-10-08T09:47:00.001+03:002007-10-12T09:34:43.943+03:00Εμπνευσμένος απο την γραφή του ψηλού, παίρνω το βάπτισμα(η μάλλον ''βλάπτισμα'';) του πυρός και επιχειρώ να ακολουθήσω τα βήματα εκείνου που έκανε την αρχή...Γιατι ναι,πλέον είναι πραγματικότητα....Το blog της παρέας υπάρχει και κάποιος ήδη εχει αφήσει αναξίτηλα το σημάδι του....<br />Ποιος ο λόγος όμως να δημιουργηθεί ένα blog,για μια παρέα;Απο αυτήν την συγκεκριμένη παρέα;<br />Η απάντηση είναι πιο απλή απο όσο φαντάζομαστε...Γιατί έτσι...Κι αν κάποιος έχει αντίρρηση και δεν καλύπτεται, πειτε του ''ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙΣ''<br />Πάντως αυτό που πρέπει να γραφτεί στα πρακτικά ειναι το ότι κανένας απο εμας τους τέσσερις,ενώ το λέγαμε πολλές φορες, κανένας όμως δεν επαιρνε το θάρρος να αρχίσει ένα blog.<br />Η συνέχεια της ζωής μας απέδειξε οτι ο άνθρωπος που δεν περίμενε κανείς να κάνει την αρχή, άφησε πρώτος,απρόβλεπτα και αποφασιστικά το σημάδι του σε αυτην την ηλεκτρονική red square...<br />Υπάρχει όμως εξήγηση για τον απροσμενο τρόπο με τον οποίο γεννήθηκε αυτό το ιστολόγιο...;Μα φυσικά, και βρίσκεται στην καρδιά αυτού του blog...Ίσως απλά να χρειάζονται δυο τρια ζευγάρια μάτια ακόμα,να ψάξουν μαζί με τα δικά σου-προκειμένου να βρεις,όλα αυτά που χρόνια τώρα αναζητούσες μέσα σου...<br />Μπαίνω λοιπόν στο χορό και ακολουθώντας τα βήματα,εύχομαι μονάχα ένα πράγμα....<br />Η δημιουργία του blog να συμβάλει τα μέγιστα στην έκφραση της απροσδόκητα αυτής ανήσυχης ομάδας ανθρώπων...Και κάτι ακόμη...Μακάρι να είμαστε έτσι,για πολλά χρόνια ακόμα...<br /><br />Άντε καλή αρχή...<br />Και καλοτάξιδο ρεεεε....<br /><br /><br /> geo(twelve)12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-1233713546520767033?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4789438277003632322.post-33134798326618363312007-10-08T00:54:00.000+03:002007-10-12T09:34:43.944+03:00Να ηρεμησεις...φραση που δημιουργηθηκε απο-ποιον αλλον-τον υψιστο,υπερμεγιστο της παρεας στον οποιον ας δοθει-πιστευω κ κατα τη συμφωνη γνωμη των εταιρων αγαπητων φιλων-η επωνυμια 'σοφος',το οποιο αντικατοπτριζει κατα το ελαχιστο το ποιον του εν λογω αγαπητου φιλου.<br /><br />Οπως καταλαβατε,αγαπητοι φιλοι,που πιθανον θα διαβαζετε αυριο το παρων κειμενο,προσπαθω να κανω μια εισαγωγη στο παρων ιστολογιο που δημιουργηθηκε εκ του φιλτατου επισης 'φοιτητη'.(Συγχαρητηρια για το nickname re κουτε-πολυ εξυπνο!!)<br /><br />Εν τουτοις,για ναποφυγω την πολυλογια περιγραφοντας τον καθε κουτο-κ υπαρχουν αρκετοι εξ'αυτων-που απαρτιζουν την εν λογω παρεα,θα ηθελα να επισημανω πως αυτο το μοναδικο ιστολογιο με τιτλο 'να ηρεμησεις' θα πρεπει να αποτελεσει εναν χωρο οπου θα πρεπει να εναποθετηθουν ολες οι σκεψεις κ ανυσηχιες που ταλανιζουν το καθε μελος της παρεας ταυτης...<br /><br />Καιρια παντως θα ηταν η ερωτηση κ γιατι να εκλεχθει αυτος ο τροπος του ιστολογιου?<br />Αφηνω την απαντηση σε καποιον εκλεκτο αγαπητο φιλο....Ας δημιουργησει κ καποιος αλλος...<br /><br />Ελπιζω η μικρη κ ταπεινη αυτη εισαγωγη να αποτελεσει ξεκινημα ενος αξιολογου ιστολογιου κ ερεθισμα για νεες δημιουργιες σαν τη δικια μου...χεχε<br /><br />Αν οχι σταρχιδια μου,οτι μπορουμε κανουμε...<br /><br />Χαιρετιζω τα πληθη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4789438277003632322-3313479832661836331?l=na-iremisis.blogspot.com' alt='' /></div>ah~ziniahttp://www.blogger.com/profile/05739678891649861604noreply@blogger.com0